rilke, ölümüne çok yakın bir zamanda yazdığı bir mektupta şunu sorar; “..ama biz, belli bir acı düzeyinden sonra, hâlâ biz miyiz?”
değiliz rilke.
olmak ve ölmek halinden sonra hiçbirimiz aynı değiliz.
şule gürbüz diyor ya, “her şeye yaklaşmak, her şeyi bilmek ve herkesle hemhal olmak zorunda değiliz. bazı şeylerin uzakta ve kendi renginde kalması, hem onlara hem de bize hürmettir.”
sınır, ruhun zırhıdır. herkesi içine alan, en çok da kendi içindeki evi talan eder.
