irem
@blcirem
yaşamak umrumdadır.
Yüksek Lisans
Üsküdar
8 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
tarihi hoşça kal lokantası’nı okurken bana en çok geçen duygu, insanın içini sessizce sızlatan bir hüzün oldu. kitapta öyle çok büyük olaylar ya da şaşırtıcı hikâyeler yok aslında ama tam da bu yüzden gerçek hissettiriyor. şermin yaşar, günlük hayatta fark etmeden yanından geçip gittiğimiz insanların iç dünyasını çok güzel anlatmış. her hikâyede başka bir yalnızlık, başka bir kırgınlık vardı. bazı karakterler sadece birkaç sayfa içinde anlatılmasına rağmen gerçek bir insan gibi akılda kalıyor.
kitabın dili çok samimi geldi bana. abartılı ya da ağır bir anlatım yok ama cümlelerin altında ciddi bir duygu birikimi var. okurken bazı yerlerde durup düşündüm çünkü anlatılan şeyler bir şekilde insanın hayatına değiyor. terk edilmek, anlaşılmamak, bir yere ait hissedememek gibi duygular çok sade ama etkili bir şekilde verilmişti.
kitapta en sevdiğim şeylerden biri de karakterlerin kusurlu olmasıydı. kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değil. herkesin içinde biraz kırgınlık, biraz eksiklik var. bu yüzden hikâyeler bana yapay gelmedi. sanki bir mahallede yaşayan insanların gerçek hayatlarını okuyormuşum gibi hissettirdi.
genel olarak kitap bittiğinde içimde hafif bir burukluk kaldı ama kötü anlamda değil. daha çok insanı düşündüren bir his bıraktı. bana göre tarihi hoşça kal lokantası, duyguyu hissettirebilen kitaplardan biri. özellikle insan hikâyeleri okumayı sevenler için çok etkileyici bir kitap olduğunu düşünüyorum.
bazı kitaplar bilgi vermez, insanın içine dokunur. bu kitap bana böyle hissettirdi.
sanki biri bağırmadan, yargılamadan insanın kalbine konuşuyor gibi..
modern hayatın insanı nasıl yorduğunu, kalabalıklar içinde bile nasıl yalnız kalabildiğimizi anlatıyor. ama bunu karamsar bir yerden değil, daha çok “yavaşla, kendini duy” der gibi yapıyor.
incinmenin, kırılmanın, üzülmenin tamamen kötü şeyler olmadığını hatırlatıyor. insan bazen tam da o yerlerden derinleşiyor. bu yüzden en güçlü yanı anlaşılmış hissettirmesi ve bazı bölümlerde; “ben bunu hissediyordum ama cümleye dökemiyordum.” dedirtmesi.
bence bu kitabın olayı sadece okumak değil, biraz içine dönmek..
sadece olay odaklı bir kitap değil, daha çok insanda türlü türlü hisler bırakan bir kitaptı.
sabır gerektirdiği için herkesin kolay seveceği bir kitap değil bence. oysa biraz teslim olunca kitabın havası sarıyor insanı.
zaman zaman ne okuduğumu tam anlayamadım :) ama yine de bırakmak istemedim.
bırakmadıkça da kitabın atmosferi beni içine çekti; sisli, eski istanbul sokaklarında dolaşıyormuşum gibi bir his..
gerçeklikle hayalin sürekli birbirine karışması, karakterlerin yer yer derin ya da absürt olması, ince mizahlar, felsefik yaklaşımlar çok keyiflendirdi.
uzun ihsan efendi’nin dünyaya bakışı çok etkileyiciydi. “hayat, gerçekten yaşadığımız şey mi yoksa bir rüya mı?” hissi çok kez döndü kafamda..
tam anlatamadığın ama etkisi kalan rüyalar olur ya hani, kitap bitti ve ben biraz böyle hissediyorum.
sahi, “gerçek dediğimiz şey gerçekten var mı, yoksa herkes kendi rüyasının içinde mi yaşıyor?” 
Puslu Kıtalar Atlası
