Paravanın ötesinden yükselen tıkırtıları kesen anlık sessizlikte, yukarda namaza duran insanların diz vuruşları duyuluyor. Dünyayı ve üstündekileri başka bir sesle bilmiş, hayatı inançla soluyan canlılarla aramızda kurulan bir bağ.
Bizimle yürümüyorsa uzaklara gömülüyor şehir. Çukurda karanlığa batmış binlerce ışık kaynaşıp kımıldaşıyor. Bilmez miyim .. gece derinleşirken insan nasıl öksüz kalakalıp çaresizliğini hıçkırmak ister?