''Işık Tutkusu!''·48 syf.·
10/10
2019 23. kitabı
*ışık ve mekan istiyoruz!
Savunma Saldırıyor kitabının giriş kısmında Verges ceza davalarını şu şekilde şematize ediyor:
''Ceza davasının üslubunu belirleyecek temel ayrım sanığın toplumsal düzen karşısındaki duruşudur. Düzeni kabul ederse dava mümkündür, gerekçelerini ortaya döken sanık ile değerlerine saygı gösterilen yargıç arasında diyalog kurulur. Sanık eğer düzeni reddederse hukuki mekanizma dağılır, bu bir kopuş davasıdır.''
Ve Matyas Rakosi'nin sorduğu bir soru soruyor: ''Kimsiniz? Neyi temsil ediyorsunuz? Nedir tarihteki varlık nedeniniz?''
Dreyfus Davası, bir zaferden çok acı bir yenilgiye benziyor. -Sürgün kararının yargıtay tarafından bozulması ve 10 yıllık hapis cezasına çevrilmesi ve ardından çeşitli pazarlıklar sonucunda tekrar yargıtay'a başvurmaktan vazgeçmesi karşılığında özgürlüğünü böylesi ağır bir bedelle satın alıyor Alfred Dreyfus. Suskunluğunun ödülü olarak, süvari birliği şefi olarak yeniden orduya katılıyor ve kendisine ''Legion d'honneur şövalyelik ünvanı(!) veriliyor.
*Pek sevgili Don Kişot'cuğumuzun ve sevgili babacığı Cervantes'in ruhlarına rahmet!
Ancak Zola'nın bu her satırı tekrar tekrar okunası eşsiz mektubu!
''Zola'nın övüncü, yüreklilik gösterip saf hukuk alanını terk etmek, savunmadan vazgeçip saldırıya geçmek, mahkeme salonundan çıkıp sokağa inmek oldu.'' Savunma Saldırıyor,Jacques Verges. (syf.87)
China Mieville'in ''Ekim'' kitabında geçen bir anekdotta, Rakalovsk köylülerinin bir mektubundaki bir istek yüreğimi muazzam bir acı ve öfke ile doldurmuştu:
''borçlardan ve kölelikten bıktık usandık" diye yazdırmışlardı "mekân ve ışık istiyoruz:''
Aynı isteği paylaşan tüm insanların yüreği bu öfkeyle elbetteki dolmuştur ve dolacaktır. Nitekim Zola da mektubunu -o muazzam namuslu insan başkaldırısını- tamamlarken bu isteğini
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
10/10
2019 13. kitabı
''Tüm hazinelerimizi gözetmiş, ejderha Langlois, o brontozor, o harikulade canavar, bizi bıraktı ve şimdi sadece Eisnerin var. Lotte Eisnerin, sizi dünyadaki son mamut olarak selamlıyor ve hürmet ediyorum: siz bu dünyadaki sinemayı doğduğu andan itibaren tanıyan tek kişisiniz..''
youtube.com/watch?v=ag4i8o2...
10/10
2018 39. kitabı
Kurosawa'nın filmlerini izlemeye doyabilmek bir yanayken,elime geçen bu kitapla kendimi Kurosawa'nın yörüngesinde huzurla dönerken buldum. Benim için kitapta Kurosawa'nın anlattığı her şey çok kıymetli fakat yeryüzüne ve yaşamına dair ilk anısını öğrenmiş olmak beni öyle kederlendirdi ki. Ağabeyi Heigo ile olan ilişkisini ve Heigo'nun intiharını okurken ise,kendimi Ikiru filminde bay Watanabe'nin karlar altında salıncakta sallandığı sahnede buldum..
Puan vermedi·412 syf.·
2018 22. kitabı
Bir an önce başlamam gerektiğini bilmekle ve nasıl başlayacağımı kestirememekle birlikte, herkese merhaba. Henüz ortaokuldayken amcamın kitaplığından aşırdığım bordo-siyah yayınevinden çıkma, Suç ve Ceza ile Dostoyevski'yi tanımıştım. Kitabı ağlayarak ve neye bu kadar kederlendiğimi bilmeyerek okuduğumu anımsıyorum. Yıllar sonra,tekrar okuduğumda yine aynı keder ve bilmezlik içinde kendimi bulmuştum. Bu durum benim her zaman Dostoyevski'den çekinmeme sebep olmuştur. Yine de Yeraltından Notları'nı da okuyup, bir de bununla yetinmeyip uyuyamadığım gecelerde sevgili Emel Kalender'in sesinden bu 'yıkıcı kitabı' defalarca dinlediğimi belirtmek isterim.
Ezilmiş ve Aşağılanmışlar kitabını,Aralık ayında almama ve her gün göz göze gelmeme ragmen okumamış ve kitabı okumamak direnmiştim. Hatta *Dostoyevski etkinliğine büyük bir heyecanla katılmış,yine de şu son iki güne kadar vizeleri bahane ederek yine kendisinden kaçmıştım.
Kaçılmıyormuş,anladım. :)
Kitabın başındaki Orhan Pamuk önsözü,neden bilmiyorum,bir miktar heves kırıcı geldi bana. - özellikle Mihaylovski'nin Vanya için sevgilisinin pezevengi durumuna düştüğünü söylediği kısımda inanılmaz bir sıkıntıya düşmüş hissettim kendimi.- Yine de başladım ve birkaç sayfa sonra kendimi Vanya'nın adımlarını bastığı yerleri incitmemeye ve Vanya'yı korkutmamaya çalışarak onu takip ederken buldum.
Okurken tüm karakterlerle kavga etmekten kendimi alamadığımı farkettim.-Birisi hariç: aşağılık Valkonski!- Şu güne kadar hiçbir roman karakterine hakaret etmemiş olan ben büyük bir "açık yüreklilikle" söylüyorum, Valkonski benim nazarımda aşağılıklığın anıtıdır.
Valkonski ile hiçbir şekilde tartışmadım ve söylediği her şeyi öyle dikkatli okudum ki. Özelllikle, sevgili İvan Petroviç ile lokantaya gittiği bölümü.. Tiksinti ile şaşıramamak
9/10
2018 8. kitabı
Kitabın öncelikle kapağındaki illüstrasyonda kolları göğüslerinde bağlı insanların,herhangi bir mimikleri daha doğrusu yüzleri olmasa dahi sezilen kayıtsızlıklarını sonradan,kitabı bitirdiğimde farkettim. Stjepan Mestrovic'in duyguötesi toplum'u bugün bir kısmımızın yaşarken yavaş yavaş maruz kaldığımız ve bir kısmımızınsa içine doğduğumuz toplumun ta kendisidir. Duyguötesi toplum,daha önceki çağlarda meydana gelse -çağlar denildiğine bakılmaksızın aslında yakın bir tarihten bahsedildiğini düşünüyorum- çok büyük heyecan yaratacak olaylar ve krizlere karşı insanların tepki göstermemesidir. Bireylerin bezginliği,birşeylere bulaşmamaya tövbeli hale gelmesine rağmen olayları çok iyi biçimde kavrayabilmeleridir.
Yazarın duyguötecilik tezini geliştirirken bol bol yararlandığı ve atıf yaptığı George Ritzer'in 'Toplumun McDonaldlaştırılması' kitabını ve David Riesman'ın ''Yalnız Kalabalık'' kitaplarını okumamış olmamdan kaynaklı bir tedirginlik yaşasam da yazarın gerek kitaplara yaptığı atıflardan önce gerekse sonra yaptığı açıklamalarla çok zorlanmadan okuyabildim ve fakat yine de bu iki kitabın okunmasıyla birlikte Stjepan Mestrovic'in anlatımının daha da netleşeceğini düşünüyorum.
