s
@blogumsuseyler
Üç parçayı birbirlerine dolayarak birleştirme işlemiDüşünce
Cinsiyet farketmeksizin hiç kadın olmanın zorluğunu iliklerinize kadar hissettiğiniz oldu mu?
Sevgili yazarımız, Laetitia Colomban'ı ile yollarım birkaç ay önce kesişti, ve finalde iyi ki dedim.Kadınlar için gerçekten dünyanın neden bu kadara zor olduğunu anlamaya çalıştığım, kitabı okurken de yer yer bu çarpıcı gerçekliğe kızdığım oldu.Bitmiş sandığım birinin ümitsizliğinin, yolculuğunun dünyanın öbür ucundaki, birbirinden haberi olmayan kadınlara güç olduğuna şahit oldum, Bir tutam saç ile.
Kitabımız, üç güçlü olmaya çalışan kadın, her birinin farklı dünyası olan, farklı yerlerde yaşayan, kadınlar üzerine kuruluyor.. Giulia, Sarah, Smita.
İtalyada yaşayan Giulia babasının vefatı üzerine aile yadigarı atolyeleri ile baş başa kalıyor, kimi zaman nasıl baş edeceğini bilemiyor.Kanada'da yaşayan Sarah, başarılı bi avukat olmasının bedelini sağlığıyla, sevdikleriyle ödüyor. Belki de uğruna harcadığı emeğin, bir hiç olduğunu anlıyor. Son olarak Hindistanda yaşayan Smita, kast sisteminin yıkıcı gerçekleriyle yüzleşip kızını içinde bulundukları durumdan kurtarmaya çalışıyor.
Beni en çok etkileyeni Hindistan'da yaşayan Smita oldu. Hindistanın en alt tabakasından olan Smita, çoğu zaman para için kızıyla beraber zenginlerin dışkılarını bile temizliyorlar. Güçlü bir anne olan Smita, kızının bu koşullarda yaşamaması, okuması için okula gönderiyor çalıştığı paraları biriktirerek.. ama ne yazık ki okulda bile kast sisteminin acı etkisini kızına karşı görüyor. Buna dayanamayan annemiz, kızını alıp kaçıyor, yalnızca Hindistan'dan değil, hayatın acı zorluklarından, adaletsizlikten, zulümden..
Bu üç kadınımızın yolu, birbirlerinden habersiz bir şekilde kesişiyor, birbirlerine saç örgüsü misali merhem oluyorlar. Bazen biz fark etmesek de merhem elimizdedir, ve belki de işe
köleleşmek,kendine dönüş,ansızın başkalaşmakEdebiyat-Düşünce
Bireyin kendine döndükçe nasıl da toplumdan soyutlandığını okuyorsunuz gerçeküstü bir şekilde.Asıl taktir edilmesi gereken durum kafkanın böyle bir hikayeyi yaratıp bunu gerçeğe bir şekilde uyarlayabilmesidir. Yer yer üzüldüm; ana karakterin buhramını, böcekmişçesine yok sayıldığını, köleleşmeden sevilmediğini okurken..Öyle değil midir gerçekten? herkes gibi olduğumuzda sevilir,yüceltiliriz. Gerçekten kendimize döndüğümüzde, rol yapmadığımızda sen çok değiştin imajı yapıştırılır üstümüze. Halbuki o benim, gerçek ben, sen de kimsin?
Beni en çok etkileyen kısmı, ailenin ana kahramanın odasını boşaltmak istemesi oldu.Amaç da güya ona bir alan yaratıp eskiye dönmesini umut etmek.Bunu yaparken tabi ki kendi çıkarlarını düşünüyorlar çünkü eskiye dönerse onlardan biri olur, bir çeşit köle, gelir kaynağı , akademik, sınıfsal bir köle..
Eşyalarla insan arasındaki bağ müthiş vurgulanmış. Eşyamız olduğu kadar varız, bir kalıntı,yaşanmışlık.. Uzun zamandır görüşmediğin birinin parfüm kokusunu anımsadığında geçmişe götürebilmesi gibi bir aitlik.Bir gün gittiğimizde buralardan fikriniz, bakış açınız,statünüz ne olursa olsun sizi öldürmek istemeyene denk gelmeniz ümidiyle..
Kopamadıklarımızı kendi bahçemizde yeşertmeye çalışmak,2023 Okuma Raporları
Bir yas hikayesi, babanın gözünden oğlunun kaybı anlatılıyor.Bir baba iş gezisindeyken oğlunun vefat haberini alıyor. Apar topar eve gelmeye çalışırken, ölümle yüzleşmeye çalışmasını, aklında hala oğlunu yaşatmaya çalışmasını, kabullenememesini okuyoruz. Görmezden gelinen ölüm haberini anlatıcının artık görmek zorunda kalmasının hikayesidir Bir Ada İcat Etmek.
Ayrılıklar, yas, hüzünler hepimiz için zor olmuştur. Ve hepimiz rüyalarımızda, zihnimizde olmasını istediğimiz şeyleri tasarlamışızdır. Keşke burda olsan, eskisi gibi olabilsek hiç yabancılaşmamışız gibi dercesinize.. Mesafe uzaklaştırır insanı, bu yüzden de kopamadığımız insanları yeşertmeye çalışırız kendi bahçemizde. Yüzleşmeye çalışamayanların, kaçanların, kopamayanların hikayesi..
Miras sana bu kanı bozuk oyun..2023 Okuma Raporları
İnsan ailesini seçemez ama hikayesini anlatmayı seçebilir, sözüyle başlıyor yazarımız. Oldukça çarpıcı bir başyapıt, 2019da Ulusal Kitap Ödülüne layık gösterilmiş, Hjorth'un türkçe dilindeki ilk kitabı olan miras..
Aile dramı fakat prangalanan bir kişi, sır ve dört kardeş. Maalesef ki ensest kasvetli bir hikaye. Ana karakter bergjlot un aile tarafından başına gelenleri hiç dramatize etmeden olduğu gibi anlattığı bir dram. Yazarımız hikayeye babanın ölümüyle başlamış ki daha ölmeden miras kavgaları başlamış. Miras adı altında bir çatıda toplanan fakat bergjlot a bırak yuva olmayı göz yumduklarıyla bir tuğla bile olamayan aile.Küçük bir çocuğun yaşadıklarını annesine kardeşlerine anlatmasına rağmen buna göz yummasını okuyorsunuz. Sonra bu çocuk büyüyor artık sığamıyor kabına, olan oluyor. Göz yummak, cinayeti işlemekle aynı şeydir benim için.
Berbat ama içine çeken bir hikaye okuyorsunuz. Kitabı aldığımda bu kadar etki bırakacağını düşünmemiştim fakat okuduktan sonra tır çarpmışa döndüm.Bazı sayfalarda ilerleyemedim lakin istedim de. İlerleyebilecek cesareti olanlar okumalı çünkü bu geminin yükü bir hayli ağır.
İşin trajik kısmı yazarımızın kendi hikayesini yazmasıdır. Kim bilir ne kadar zordu onun için.
Yarım kalanlar, tamamlanmak isteyenler ama dikiş tutturamayanlar için1000k
Melisa Kesmez. Beni mahveden bir yazar. İnsan celladına aşık olur ya benimki de o misal. Melisa hanımdan okuduğum ilk kitaptı, Her satırda kendimi bulduktan sonra da diğer kitaplarını da okumaya karar vermiştim fakat bu kitabı iki satır yara bıraktı kalbimde.
Kitap üç bölümden oluşuyor; Elif, nergis ve mehmet başrollerimiz. Ayrılmış bir hikaye gibi görünen fakat genele baktığınızda bütün olan hisli bir hikaye sunuyor bize. Yazarımız kitabı parçalara ayırdığı gibi sizi de ihmal etmiyor yanında seyahate çıkıyorsunuz.
Dostlukları, anne olmayı, babanın gözünden bakmayı, özellikle anne kız ilişkisini muazzam vurgulamış. Kimileri anne olmak istemez ya da mecbur bırakılır ve de evladını çok sevse de uygun hissetmez kendini, uygun hissetmediği için de kendini suçlar. Çünkü anneler her zaman bir kalıba sıkışmak zorunda kalmıştır, sorgusuz.
İşte melisa hanım bu vurguları çok derinden hissettiriyor bize, nihayetinde üç ayrı pencereden bakıyorsunuz, nakavt olup kimseyi suçlayamıyorsunuz, yargılayamıyorsunuz. Güzelliği burada aslında.