Kişinin, kendi başına gelen talihsizliklerde de üzüntüye, alışkanlığın istediği kadar değil, doğanın istediği kadar yer verecek şekilde davranması gerekir; çünkü pek çokları gösteri yapmak için gözyaşı dökerler ve seyirci bulunmadığı sürece kuru gözlere sahip olurlar. Herkesin ağladığı bir sırada ağlamamayı ise ayıp bulurlar. Başkasının düşüncesine bağlı olmak kötülüğü o kadar derine işlemiştir ki, keder, çok doğal bir şey olduğu halde, iki yüzlülüğe dönüşür.