güneşin doğmaya başladığı sırada
denizin özgürce dalgalanışında
gecenin zifiri karanlığında
kalbimin en derin köşesinde
dinlediğim şarkılarda rüzgarın tenimi okşayışında
sensizlikle dolup taşıyorum
meğerse her şeyimmişsin benim
bunu gidene kadar fark edemedim
hayat ne kadar güzel,ödülleri ne kadar tatlı,kin ve hınç ne kadar önemsiz geliyordu;güzel bir
sigara yakıp da pencere önü kanepesinin
minderlerine gömülürken, insanın yanındakilerin
dostluğu ve kafadarlığı ne kadar takdire şayan geliyordu.
Bir kişi çok uzun yaşasa da çok kısa yaşasa da
aynı şeyi yitirir.Bu da şimdiki zamandır ve insan
sadece bundan mahrum olabilir;nihayetinde insan yalnızca buna sahiptir ve hiç kimse sahip olmadığı şeyi yitiremez.