Bedenimle vedalaşmama çok vardı ama ben yine de onunla en azından belli bir süre görüşmemeye karar verdim. Onunla ilgilenmemeye. Onu küçümsemeye. Bedenim dünyayı temsil ediyordu. Ve nefret ettiğim her şey ondaydı. Güzellik, güç, kızgınlık…
Aynı yerde uzun süre durmak, oturmak korkutucuydu. Bizi kovalayan birilerinin olmamasına rağmen yakalanacağımızı düşünüyorduk. Yakalanıp parça parça edileceğimizi, saçlarımızın kirli ellere dolanıp yerlerde sürükleneceğimizi… Neden kaçtığını bilmemek en kötüsüdür.
En büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirmelerini beklemekti. Hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Birisi gelip, "Evet, ben seni tanıyorum" desin diye bekledim.