Bnnz
@bnnzyldrm
225 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Natüralizm akımının en önemli temsilcisi Emile Zola’nın Fransız devrimi sonrası maden işçilerinin uğradığı haksızlıklıkları, yaşam zorluklarını, sosyal hayatlarını anlattığı mükemmel bir başyapıt.
Aynı ortamı solumadan bu kadar detaylı bilgilerle maden işçilerinin madendeki çalışma şekillerinin anlatılamayacağını düşünürken öğrendim ki Emile Zola zaten bu ortamı solumuş.
Detaylı anlatımlar, kusursuz betimlemelerle dolu bu kitap ciddi anlamda okuduğum zamanlarda beni gerçek dünyadan aldı götürdü. Kitabı bıraktığımda bulunduğum zamana nasıl geldim acaba diye sorgulamak zorunda kaldım.
Ben bu kitabı çok ama çok beğendim. Mutlaka her kütüphanede olmalı, klasik Fransız edebiyatı seven herkes mutlaka okumalı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabı sevip sevmediğim konusunda çok tereddütteyim, bazı yerler beni var olduğum andan koparıp aldı , bazı yerler ise o kadar yarım kaldı ki… roman içinde roman… yarım kalmış bir sürü konu, yazarın kafasında bir sürü çözülmesi gereken konu var ve birini çözmeden diğerine atlıyormuş gibi bir his uyandırdı bende. Kitabın sonlarına doğru çözülen bir olay var fakat sonrasında ne bir isyan, ne bir yüzleşme var. Pasif bir ana karakter var ve aşkını kaybetmek istemediği için hiçbir şeyle yüzleşmiyor, hiçbir şeyin üzerinde yeterince duramıyor. Bazı hatalar yapılıyor kimse farkında değil, araya yan karakterler giriyor işlevleri tam anlaşılır değil.
Ana karakter bir yazar ve yazdığı kitapta geçen kitabın adını da oluşturan “kehanet gecesi” vurgusu kitapla tam bağdaşamamış. Yazdıklarıyla gerçek hayatının kesişmesi fikri heyecan uyandırsa da yazma eylemini sonlandırıp hayatındaki aksiyonlarınçok hızlı bir şekilde sonuca varması bende ki heyecanı azalttı.
Yarım kalan her şeyi kafamda tamamlamaya çalışmaktan okuduğum kitaptan çıkıp yeni bir kitap hayal etmek zorunda kaldım. Belki de yazarın amacı buydu bilmek zor.
Kitabı okurken yer yer rahatsız olduğum yerler oldu ama kitap beni kendine çok fazla bağladı. Anlatıcının olayları çok duygusallaştırmadan anlatması aslında yaşanılan hayatın güç olmasına rağmen onun sıradanlaştırdığının bir göstergesiydi. Annelik duygusunu aslında derinden yaşayan Romy bir taraftan da kendi dünyasından da uzaklaşamıyordu ve uzaklaşmak için yaptığı şey gerçekten kötü bir amaç mı taşıyordu? Müebbeti haketmiş miydi ? Bu sorular beni ikilemde bıraktı açıkçası. Olayların gidişatının çok kötü olduğunun farkında olup empati yapmadan da duramıyorsunuz. Eminim çoğu kişi kitabı rahatsız edici bulup beğenmeyecektir fakat kitabın sonlarına doğru akıllarda bu rahatsız edicilikten çok duygusal bir yük etrafınızı saracaktır.
Sevilmemiş bir çocuğun güç eline geçtiğinde çevresindeki herkese verdiği cezanın bir romanı bu. Heathcliff aslında Cathy i sevmiyordu onunla intikam duygusunu pekiştiriyordu. Sevgi zannettiği yarım kalmışlık duygusuydu.
Heathcliff yüzünden mahvolmuş ve hiçbir zaman doğru seçim yapamayan hayatları görüyoruz bu kitapta. Ruhlar parçalanıyor ve yok oluyor. onun yüzünden herkese nefret duyuyoruz ve kitap bunu hissetmemiz için elinden gelen her şeyi başarılı bir şekilde yapıyor.
Nefret kadar güçlü bir duyguyu bana hissettirmesinden ötürü kitaba aşırı bağlandım. Karakterleri derinlemesine yaşadım her hareketinde heathcliff ten tekrar tekrar nefret ettim.
Sonuç olarak aşağılanan nefretle büyüyen bir çocuğun neler yapabileceğini gördük, burada gerçekten suç kimde ? İçinde küçücük bir iyilik kırıntısı bulunmayan Heathcliffte mi yoksa doğru seçimleri bir türlü yapamayan diğerlerinde mi ?
Okuması oldukça zor bir kitap, irlandalı yazar bir çocuğun dilinden çocuğun büyüme hikayesini anlatmış. Bu anlatım bu yüzden kopuk kopuk, konudan konuya atlanılan bir biçime dönüşmüş. Odaklanması zor oldu benim için. Bazı noktalarda yaşadığım duygu yoğunluğu bazı noktalarda sıkılganlığa doğru evrildi.
Şiddetin, küfrün , bir takım kötü alışkanlıkların çocuklar arasında (ki bunlar 10 yaşında henüz) normalleştirilmiş olması bir hayli rahatsız edici. Bu normalleştirme aileler içindeki kavgalardan süregelen ve çocuklara yaşatılan bir süreç.
Akran zorbalığı, kardeş kavgası, aile içi çatışmalar yazarın alaycı diliyle birleştirilince bana duygusal açıdan çok geçmedi.
