onur erdal
@bochi
İstatistikçi
OMÜ
68 okur puanı
Aralık 2014 tarihinde katıldı
Öncelikle Kent Haruf'u tanımak gerekiyor.
Bu romanı yazdığı sırada ölümcül bir akciğer hastalığıyla mücadele ediyordu. Ömrünün sonuna geldiğinin ve bu kitabın onun son eseri olacağının tamamen farkındaydı. Haruf, romanı 60 günde tamamladı. Yazarken nefes almakta güçlük çekiyor, oksijen tüpüne bağlı yaşıyordu. Romanı yazdıktan sonra vefat etti. Kitap ise, o öldükten kısa bir süre sonra yayımlandı.
Kent Haruf, kendi hayatının sonuna bakarken, Addie ve Louis aracılığıyla şu soruyu sorar: "Başkaları ne der diye düşünerek yaşamak, geri kalan kısa zamanımıza değer mi?"
Ölümün soğukluğuna karşı, bir başka insanın sıcaklığına ve sesine duyulan o temel, insani ihtiyaç her şeyin önüne geçer.
Haruf, ölmek üzere olan bir adamın bilgeliğiyle, elalem ne der korkusunun ne kadar boş olduğunu vurgular.
"Ve sonra bir de gece var. En kötüsü de o, değil mi?"
Ruhların Sonbaharı, trajik bir sonun eşiğinde yazılmış olmasına rağmen şaşırtıcı derecede huzurlu ve akıcı bir kitap.
Bir insanın var olması için görülmesi mi gerekir?
Nora Kitap’tan okudum. İçerisinde 5 öykü var. Palto, bir delinin güncesi, burun, neva caddesi ve fayton. Burun ve palto öykülerini sevdim ama palto cidden etkileyici bir öykü incelemem de bu öykü
Kirpi Mesafesi
Schopenhauer'in kirpi alegorisi der ki:
Soğuk bir kış gününde birkaç kirpi ısınmak için birbirine yaklaşır, ama birbirlerine çok yaklaştıklarında dikenleri birbirlerini acıtır. Uzaklaştıklarında ise üşürler. Bu yüzden aralarında tam ısınabilecekleri ama canlarının da yanmayacağı bir "mesafe" bulmak zorundadırlar.
Kitap boyunca toplumun bireyleri kalıplara sokma arzusu göze çarpar. Kimin nasıl yaşaması gerektiğini toplum belirler; kim görünür olacak, kim görünmeyecek...
Sorgun’un hem fiziksel hem psikolojik deformasyonu, toplumdan dışlanışı, onun insanlara yakınlaşma arzusunu bastırmasına neden olur.
Kirpi metaforundaki “dikenler” Freudyen anlamda birer savunma mekanizmasıdır. Kimi karakter için bu savunma, alaycılık; kimi için mesafe koymak; kimi için ise görünmez olmayı tercih etmektir. Ancak tüm bu savunmalar, anlaşılmak ve sevilmenin üstünü örtmektedir.
Temas acıtır, ama temas olmadan da iyileşme olmaz.
Hayri İrdal’ın ağzından dinlediğimiz hikâye, sıradan bir adamın, sıradan olmayan bir saçmalığın içinde nasıl yükseltildiğini anlatır. Kurum yokken kurulur, gerekçesi yoktur ama saygı görür. Ahmet
Bazen en büyük düş,biri tarafından gerçekten görülmektir
Rachel Ingalls’ın Bayan Caliban’ı, aslında bir kadının içten içe boğulduğu dünyaya attığı sessiz bir çığlıktır. Görünürde evli, kibar, düzenli bir hayat süren Dorothy, kocasının ihanetine ve toplumun