çokça severim sevmek zamanı filmini. hazır önüme düşmüşken bir iki kelime söyleyeyim film hakkında. aynaya doğrudan bakmak mi aynadan yansımak mı çeker bizleri, film boyunca bunu düşünmüştüm replikler bambaşka orası ayrı. Resmine mi aşığız hakikaten?
Filmi izlemiş olmanın üzerinden epey geçti ama "Resmin benim dünyama ait bir şey. Ben seni değil resmini tanıyorum. Belki sen benim bütün güzel düşüncelerimi yıkarsın." sanırım pek daha yakın. Sakın dünyama girmeye kalkma! diye bağırası geliyor insanın
Son zamanlarda neye yaradığımı pek bilemiyorum da. Belki yarın sabah soğukta uyanmanın bir anlamı olur, sana çay pişirmek gibi. Ayaklarımın ucuna basarak yürürüm yataktan kalkınca. Tahtalar gıcırdar. *Hayır, zamanla öğrenirim hangi tahtaların ses vermediğini.* Sonra ne yaparım? Uyanmadı, çayın hazırlandığından haberi yok diye sevinirim. Bütün hayatımı, en ince ayrıntılarına kadar düşünerek hesapladığım iyiliklerin hayaliyle geçirdim albayım. Artık ne olacaksa olsun istiyorum.