İnsan, doğrudan da, o zaman xoşbəxt olur ki, çox az şeyə ehtiyac duyur, maddiyyat aludəçiliyinə uymur. Və bu az şeyin içində, doğrudan da, sevgi başda gedir. İnsanlığı yaşadan məhz sevgidir desəm, əsla yanılmaram.
Uşaq ikən böyümək üçün tələsirlər, lakin böyüyürlər və uşaqlıqları üçün darıxırlar. Pul qazanmaq üçün sağlamlıqlarını itirirlər. Sonra sağlamlıqlarını bərpa etmək üçün qazandıqları pullarını xərcləyirlər. Sanki heç vaxt ölməyəcəklər kimi yaşayırlar. Ancaq heç yaşamamış kimi ölürlər...