Benim hakkımda yazdıkların korkunç zekice, hiçbir şey eklemek istemiyorum, aynen öyle kalsın. Yalnız orada da olan bir şeyi biraz daha açık söylemek isterim: Benim mutsuzluğum, bütün insanları -tabi öncelikle, bana göre en kusursuz olanları- iyi saymamdan, aklımla, kalbimle iyi saymamdan kaynaklanıyor. Yalnız, onların gerektiğinde gerçekten iyi olabileceklerine bir şekilde bedenim inanmıyor, bedenim korkuyor ve bu anlamda gerçekten dünyayı kurtaracak tecrübeyi beklemek yerine yavaş yavaş sürünerek duvarı tırmanmayı tercih ediyor.
Evet, birbirimizi yanlış anlamaya başlıyoruz Milena. Sen, sana yardım etmek istediğimi sanıyorsun, ama aslında ben kendime yardım etmek istemiştim. Bu bahsi kapatalım. Ayrıca hatırladığım kadarıyla senden hiç uyku ilacı istemedim.