Şengül Belci
@bookskolik
9 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Eğer ağlamakla ahlak düzeltmek mümkün olsaydı dünyada çocuklardan uslu akıllı kimse bulunmazdı.
Reklam
Gözlerim dalar gider, hatıra rüzgarına,
Sözlerin yankılanır, kalbimin duvarında,
Umut besliyorum, çıkarsın diye yollarıma,
Sonsuza açılır kapılar, mahpusum sabahlarda..
Bir ömür boyu aradım seni,
Ne bahar bildim ne de yaz seni.
Her adımıma bir iz ettim seni,
Bende ne varsa, sebebi sensin.
Oysa sonsuzdu sevdam,
Hep sen kanıyordu yaram,
Hep seni sevdim diye,
Açıldı kaderle aram...
Yaşayan iki annenin biricik yetim kızıydım. Biri beni daha ağzımda sütü kurumamışken evlatlık vermişti, diğeri de beni on üç yaşımda ilk anneme iade etmişti. Ayrılıkların, yalancı ya da gerçeği söylemeyi reddeden akrabaların, mesafelerin kızıydım. Kimin kızı olduğumu artık bilmiyordum.
Reklam