İnsanın içinde bazen bir şeyler çöker. Umut kırıcı bir kesinliğin yüreğe sızması, bazı durumlarda, kişinin kendisine karşılık gelen belli derin unsurları zedelemeden ve parçalamadan gerçekleşmez. Keder bu noktaya ulaşınca, bilincin her gücü kendini kurtarma telaşına düşer. Bu ölümcül krizlerden hiçbir değişim yaşamadan ve görevlerini hakkıyla yerine getirerek çıkmayı başaran çok az insan vardır.
Sevilmek ne ulvi bir şey! Ondan daha ulvi olan ise sevmek! Yürek tutkuyla yücelir. O saflıktan oluşur; sadece asil ve yüce olandan destek alır. Buzulda ısırgan otu nasıl yetişmezse, onun içinde de uygunsuz düşüncelere öyle yer yoktur.