Yorgunluk ise kendiliğin zamanından doğar. İlksel yorgunluk, her türlü yeti, her tür girişim için erişilemez bir alan açar. Ben, ötekinin karşısında zayıfım. Öteki için zayıfım. Tam da bu yapabilme-yetersizliğinin metafizik zayıflığında, ötekine karşı bir arzu uyanır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yapabilme yetersizliği, kendini farklı bir yorgunluk, öteki adına bir yorgunluk şeklinde açıpa vurur. Artık o, bir Ben-yorgunluğu değildir.
Yorgunluğun yeri, "yalnızca bitkin bir şekilde kaldırdığı ağırlığı bırakan bir elde değil, bıraktığı şeye, bırakmış olsa bile sımsıkı sarılan bir elde gerçekleşir."
Dikkat kesilmek, "ötekinin efendiliğini teslim etmektir."
Güzellik kendini yalnızca uzun, dalgın bir bakışa gösterir.