"belki de insan… en büyük utancı… kendine en yakın hissettiklerine karşı duyar."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İçte tutulan gözyaşları akıtılanlardan daha acıtıcıdır.
Sinirleri yay gibi gerilmişken gülümsemesi, neşeli görünmesi gerekiyordu, bu sahte neşenin ne çabalara mal olduğunu, kendine hâkim olmak için her gün nasıl kahramanca bir güç harcadığını kimseler anlamıyordu.
Zamanın çoktan sildiği bir hata için cezalandırılabilir miydi insan?
Şimdi her şeyin sonuna yaklaştığı sırada ilk kez bir başlangıç hissediyordu.