Bir daha böylesine sevemez zannettiğim kalbim ”Bir daha böyle sevemem,” dedirten bir aşka bir kez daha düştü. Bir kez daha aynı cümleler olduğunu bilmeden aynı cümlelerle sevdim…
ismiyle müsemma olsun diye uzun bir yolculukta okumaya başladığım, ama bildiğimiz yol halinden değil de evvelden ezele olan yolculuktaki yol halinden bahsediyor olduğunu daha ilk yazıda anlayıverdiğim nazan bekiroğlu kitabı. tüm nazan bekiroğlu kitapları gibi, bir cümleyle can evimden vuran, ruhumdaki unuttuğum yerleri yeniden hatırlatmış, beni nicedir uzak düşmüş olduğum ben'e yaklaştıran kitap. an'ı değerli kılan, adeta sonsuzlaştıran kitap. gözyaşlarımı bir gece vakti tüm yolcularının uyuduğu bir otobüsün camının kenarına sızdıran kitap.
