josé saramago'nun 1998 nobel edebiyat ödüllü kitabı. olaylar, "körlük" metaforu üzerinden, çok sağlam bir sistem eleştirisi ve aslına bakılırsa -okuyucuyu şöyle bir tutup silkeleme amacı gütmesi sebebiyle- epey de rahatsız edici bir realite etrafında kurgulanmış. insanların, hayatta kalabilmek adına, kurdukları hayvani düzeni, buna mukabil yaşadıkları rezillikleri nasıl sahiplenip bunlara nasıl adapte olduklarını, bunu aslında körlüğün getirdiği doğal zorunluluk çerçevesinde yaptıklarını, gerçek anlamda görmeye başlamak için ödemeleri gereken bedelleri ve bilinçlerini nasıl terbiye etmeleri gerektiğini enfes biçimde anlatıyor
Reklam
"Sayısız notlar almış, yanlış yollara sapmış, tecrübe etmeye başlamış, bulduğunu sanmış; yanılmış, vazgeçmiş, yeniden başlamıştım."
Bitik Adam, Giovanni Papini
kitabı okumaya başlarken aslında sizi o kadar da etkilemeyen 3 kuşçu çocuğun hikayesi, kitabın sonlarına doğru içinizi parçalar. tıpkı son sayfalarda, mahmut'un taksim meydanındayken çocuklara yardım edememesinin verdiği derin üzüntü gibi. o sayfalarda insanın vicdanının gıcıklanmaması çok zor.
Reklam