Kabullenişin İçerden Anatomisi
Başlangıcı yok bunun
ya da başlangıç dediğin şey
sonradan uydurulmuş bir kolaylıktır
Ve insan bazen hayatını değiştiren şeyi
koşarken değil,
dururken fark edermiş.
O gece gökyüzüne bakmış uzun uzun.
Ay çok uzaktaymış ama ışığı yine de değiyormuş dünyaya.
İşte o an anlamış:
İnsan da böyleymiş aslında.
Kırılmış olsa bile ışık verebilirmiş.
Sonra içindeki o eski, yorgun sesi duymuş.
“Ya düşersen?” diyormuş ses.
Kız bu kez korkmamış.
Sessizce gülümsemiş.
“Düştüğüm yerden çiçek büyütmeyi öğrendim,” demiş.
Ve o cümleden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmamış.
Çünkü insan kendini sevmeyi öğrendiğinde,
dünya artık onu eskisi kadar incitemezmiş.
Bir düğmeye basıp dünyayı ateşe verseler, dünyanın kaderi böyleymiş derler. Dünya bunu hak etti, derler. Yok günahtı, yok ahlaksızlıktı... bu yüzden oldu, derler.
Bir filmin kısa bir repliğine denk geldim ve İçime, içime işledi sözleri.
Kaç kere dinledim bilmiyorum.
Çünkü kendimi buldum sözlerinde..
Annemin karşısına geçip, beni anlamasını dileyip bu
Maddi alemde, bir hâyâl olan dünyada her şeyin sonu gelir, herkes göçer gidermiş. Burası böyleymiş, dünya bu kadarmış.
Maddi alemde, bir hayal olan dünyada her şeyin sonu gelir, herkes göçer gidermiş. Burası böyleymiş, dünya bu kadarmış.
