İçimi parçalayan bu acı olmasa, bunların gerçek olduğuna inanmazdım.
Ne kadar tanıdık...
Hep iş, hep çalışma, hep açlık, hep yoksulluk, hep gelecek korkusu içinde olacaklar. Bu korkuları onları kör, sağır,sersem, beyinlerini işlemez yapacak. İnsanfiller, insankarıncalara hep bunu yaparlar.
Yüreği alıp sattı insanoğlu, yürek, yüreklikten çıktı.
İnsanlar bir gün karınca oldukları gün, karıncalar gibi alçakgönüllü oldukları gün, birbirlerini yemedikleri gün kendilerini kurtaracaklar...
Eğer hem yapmak istiyor hem de yapabiliyorsa ki Tanrı'ya uyan budur, o zaman bu kötülük nereden geliyor ve neden Tanrı bu konuda bir şey yapmıyor?
