Nathan önden inip bana elini uzattı. Gözlerine bakarken tüm bunlara fazlaca anlam yüklememek için çaresizce çabalıyordum ama kalbim, başına buyruk bir şekilde gitmesine daha önce izin vermediğim yerlere doğru yola çıkmıştı bile.
"Benimle misin, Bree Peyniri?"
Reklam
"Kelsey! Benim, Bree. Hatırladın mı beni?" Nathan'ın ilkokuldan beri en yakın arkadaşı. Senden önce burada olan ve sonra da burada olmaya devam edecek kadın. HATIRLADIN MI BENİ?!
Kalbimizi on ikiden vurdun nathan
Bree, tanıştığımız dönemden liseden mezun olanakadar kadar bir restoranda çalışmıştı. Ben de onunla daha fazla vakit geçirebilmek için orada çalışmak için başvurmuştum ama sonra bizimkiler öğrenince işi bıraktırmışlardı.
"Hey," dedi Nathan düşüncelerimden sıyrılmamı sağlayarak ve ıslak bir saç tutamımı başımın arkasına götürdü. "Mutlu musun, Bree?" Gözleri dudaklarımda geziniyordu. Bu anın ne olduğuyla ilgili hiçbir fikrim yoktu ama önemli gibi geliyordu. Yüreğim tekliyordu.
"Çok. Ya sen?" Bakışlarım bir an dudaklarına kaydı sonra gözlerine döndü.
"Şu anda mı? Evet. Seninle birlikteyken ben her zaman mutluyum."