Tebessümümün galip gelmek üzere olduğunu hissediyorum.
…
Yanına gidiyorum. Belki de bana sarılmak istiyor?
Babamın hemen yanında, omuz başındaydım. Kirpikleri gözlerine çarpıyordu. Bense ağzımı yırtarcasına gülümsüyordum.
“Ağzına tel takmak gerekecek. Dişlerinin önde olduğunu daha önce fark etmemiştim.”
Kitap sevgisi diye bir sevgi vardır sanırım. Ana sevgisi, kardeş sevgisi, yâr sevgisi gibi bir sevgi. Bu sevgi insanın içinde doğuştan mıdır? Yoksa sonradan mı uyanır? Bunu bilmiyorum. Daha doğrusu, ben şöyle inanıyorum: Kitap sevgisi de bütün öbür sevgiler gibi doğuştan vardır; ama uyuyordur. Onun, zamanı gelince uyandırılması gerekir.