Belki de ruhum, onca heyecan yaşadıktan sonra doymak nedir bilemiyor, aksine, iştahlanarak daha da fazla heyecan istiyordu. Ta ki bitap düşene de...
Reklam
Ben, kendi kendimi bütünüyle mahvettim. Artık kendimi kıyaslayabileceğim herhangi bir şey var mıdır; ahlak kuralları filan? Bana faydası olacak hiçbir ahlak kuralı yoktur artık. Hele böyle bir durumda ahlak dersleri kadar yersiz bir şey olamaz. Bana bilmediğim ne söyleyebilirler ki? Benim sorunumla ilgili ne bilebilirler ki?
"Sizi neden bu kadar çok seviyorum, bilmiyorum. Güzel bir kadın olmadığınızı biliyor musunuz? İnanır mısınız, yüzünüzün güzel olup olmadığını bile bilmiyorum. Yalnız, iyi yürekli olmadığınızı çok iyi biliyorum, zekânızınsa soylulukla bir ilgisi yok."
- Söylediklerim hep yalan. Bundan utanıyorum; Tanrı bilir ki benim size saygım vardır, bu saygı size yalan söylememi önlemeliydi. Siz beni seviyorsunuz, bana karşı gerçekçisiniz, size kendimi beğendirmek için işi öyle edebiyata dökmeye ihtiyacım yok.
- Ya? İki dakikadan beri söylediğiniz o güzel sözler demek edebiyattı?
Aşağı bir sınıftan doğup fakirlikle az çok ezilmiş olmalarına rağmen, gene iyi bir terbiye görmek saadetine ererek yüksek cemiyet dedikleri yere girebilmiş gençleri benim şahsımda cezalandırarak cüretlerini kırmak isterler.
İşte baylar, benim asıl suçum bu. Burada benim hakkımda hüküm verecek olanlar, benim sınıfımdan olmadığı için, göreceğim ceza elbette daha ağır olacaktır. Bakıyorum da jüri üyeleri arasında zenginleşmiş hiçbir köylü yok. Ancak bu cürete öfkelenmiş burjuvalar var.
Reklam