- Söylediklerim hep yalan. Bundan utanıyorum; Tanrı bilir ki benim size saygım vardır, bu saygı size yalan söylememi önlemeliydi. Siz beni seviyorsunuz, bana karşı gerçekçisiniz, size kendimi beğendirmek için işi öyle edebiyata dökmeye ihtiyacım yok.
- Ya? İki dakikadan beri söylediğiniz o güzel sözler demek edebiyattı?
Reklam
Aşağı bir sınıftan doğup fakirlikle az çok ezilmiş olmalarına rağmen, gene iyi bir terbiye görmek saadetine ererek yüksek cemiyet dedikleri yere girebilmiş gençleri benim şahsımda cezalandırarak cüretlerini kırmak isterler.
İşte baylar, benim asıl suçum bu. Burada benim hakkımda hüküm verecek olanlar, benim sınıfımdan olmadığı için, göreceğim ceza elbette daha ağır olacaktır. Bakıyorum da jüri üyeleri arasında zenginleşmiş hiçbir köylü yok. Ancak bu cürete öfkelenmiş burjuvalar var.
"Yazın uzun günlerinde, sabahın dokuzunda doğup akşamın beşinde ölen bir sinek, gece kelimesinin ne ifade ettiğini nasıl anlar?"
- Sonra da kalkar, torbasında ayna taşıyan adamı ahlaksızlıkla suçlarsınız! Aynası, çamuru gösteriyor diye, aynayı suçluyorsunuz..!
En büyük hüneri, kendinde namusun zerresi olmadığı hâlde, kendini açık sözlü, sakin, gerçekten namuslu bir insan olarak satabilmesiydi.
Reklam