Ümitsizliğe talim eden ve kendini kabullenen cesetleriz;kendimize rağmen hayatta kalırız ve yalnızca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz ; Sanki hayatımız , sadece ondan kurtulabileceğimiz ânı ileri atmamıza bağlıymış gibi …
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Fakat yalnızca kendimizin matemini tutarız.Eğer etrafımızda sürünen sonsuz sayıdaki can çekişmeyi,birer gizli ölüm olan bütün hayatları sevip anlayabilseydik, acı çeken varlık sayısında kalp gerekirdi bize .
Ya da daha doğrusu kaderin izahı mümkün olmayan oyunuyla kendi kendimizi mahvettik.Acı çekiyorsun,öyle değil mi ? Üşüyorsun,gece gözlerini kör ediyor, zindan seni her yandan sarıyor, ama belki de yüreğinin derinliklerinde seninle oyun oynayan o beş para etmez adama karşı duyduğun çocuksu aşkın parıltıları vardır !Oysa ben zindanı içimde taşıyorum,içim kışla , buzla , umutsuzlukla dolu, ruhum karanlık.Neler çektiğimi biliyor musun ?
