Müzik kendimi, gerçek durumumu unutturur bana, beni başka, benim olmayan bir duruma taşır: Müziğin etkisiyle hissetmediğim bir şeyi hissedebilirmişim, anlamadığım bir şeyi anlayabilirmişim, yapamadığım bir şeyi yapabilirmişim gibi gelir bana. Bu durumu müziğin esneme gibi, gülme gibi bir etki yapmasıyla açıklıyorum: Uyumak istemiyorum ama esneyen birine bakınca esniyorum, ortada gülecek bir şey yok ama birinin güldüğünü duyunca gülüyorum.
Mutsuz insanların kentte yaşamaları daha iyidir. İnsan kentte yüz yıl yaşar da çoktan öldüğünün ve çürüdüğünün farkında bile olmaz. Bunu kendiliğinden anlayacak zamanı yoktur, hep meşguldür.