Ben nedense bu adamın ölümüne bir üzülemedim. Belki kitabın ilk cümlesinden bildiğimden belki zamparalığından. Zaten tüm köyde toplamda üç dört kişi karakter sahibi çıktı.
Yazarın karakterlerini, toplumu yansıtma şeklini çok beğendim. Santiago Nasar gerçekten de son dakikalara kadar kimse tarafından uyarılmadı ve bunu o toplumun gerçekliğinde hiç yadırgayamadım. Yani edep ne güzel şey, Kolombiya’nın havası mı bu kadar pis yoksa 19. yüzyıl mı çok sorunlu ben anlamadım.
Çok ilginç gelen bir diğer şey de o dönemler Güney Amerika’ya giden Araplara Türk deniliyor olması. Birilerince ve batının politikacılarınca Türk demek aşırı milliyetçilik oluyor da Müslüman göçmene gelince üst kimlik oluyor nedense.