Başak Balcı
@bsknblc
9 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Zo gel de bul şu ipin ucunu
Son sözü çok beğendim. Arada hızlıca bir Enver Paşa’ya da giydirilmiş. Çok komiğime gitti.
Diğer 
Hüseyin Rahmi Gürpınar kitaplarıyla karşılaştırınca bunda o kadar eğlenmedim. Bazı yerleri komikti ama bir 
Gulyabani değil. Sadece sonunda tam olarak o tadı alabildim. Bütün hikaye boyunca da kendimi gidişata kaptırmak yerine olayları nasıl bağlayacak merak ettim durdum.
Başrollerin iki Ermeni olmasını ve konuşma şekillerini olduğu gibi yansıtmasını çok beğendim. Böyle renkli karakterler okumak her zaman zevkli.
Hüseyin Rahmi Gürpınar kitaplarıyla karşılaştırınca bunda o kadar eğlenmedim. Bazı yerleri komikti ama bir Gulyabani değil. Sadece sonunda tam olarak o tadı alabildim. Bütün hikaye boyunca da kendimi gidişata kaptırmak yerine olayları nasıl bağlayacak merak ettim durdum.
Başrollerin iki Ermeni olmasını ve konuşma şekillerini olduğu gibi yansıtmasını çok beğendim. Böyle renkli karakterler okumak her zaman zevkli.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gariban Yusuf’un yüzü gülür mü?
Ben eski Türk filmlerini sevmem. Sırf dram olsun diye dram vardır. Gereksiz bir arabesklik ve çile olur. Bu kitapta da benzeri bir durum vardı. Olaylar çok dramatik ama olabilirliği var mı var.
Gerçekten hoşuma giden kısmı kitabın karakterlerin iç dünyasını yansıtma şekliydi. Olay ne kadar aşırı olsa bile karakterin yapmış olduğu hareket insana garip gelmiyor çünkü yazar zaten bizi karakterin düşünceleriyle beraber o ana getiriyor. En sonunda olup biteni garipsemektense sorgulamıyorsunuz bile.
Ana karakterlerin hiç birini sevmedim. Yusuf da dahil. Onun herkese üsten bakan, istesem her şeyi yaparım ama istemiyorum tavırlarından hoşlanmadım. Fakat yalnızlığını, bulunduğu ortama olan yabancılaşmasını çok gerçekçi buldum.
Son olarak o dönem Türkiye’sini bu denli gerçekçi görmekten pek keyif almadım. Şimdi büyüklerimi ve gündeme bakış açılarındaki inançsızlığı daha iyi anlıyorum. Düzgün işleyen devlet kurumları Yusuf’un hikayesini başlamadan bitirirdi. İyi kurumlar gerçekten de hangi sosyal sınıfta olursa olsun insan hayatının kalitesini arttırıyor.
Yere bakan gönül yakan Alaturka Rakım
Puan vermedi
Kitaba sırf ibret olsun diye konulmuş Alafranga Eflatun Bey ve erkek fantezisi Alaturka Rakım Efendi.
(Spoiler içerir.)
Güya iki erkeğin hayatından bahsedecek bu roman başladığımda çok hoşuma gitmişti. Sonra okudukça, la ne alaka, e iyi de, diye diye fikrim değişti.
Batı özentisi Alafranga bir beyimiz var, Eflatun. Tembel, cahil, kendini beğenmiş, kibirli. Yani ciğeri beş para etmez. Yazar karakterle boyuna eğlenmiş durmuş.
Sonra bir de mazlum Türk evladımız var. Çalışkan, eğitimli, mütevazi, terbiyeli, imanlı.
E harika.
Ama sonra bir anda bu çocuğumuzun metresi oluyor. Kendileri köle alıyor da çok iyi eğitim veriyor. Ders verdiği kızları kendine aşık ediyor.
Suç mu?
Fransız metres hanım aman karakterimiz toy kalmasın görevi görüyor. Her türlü ihtiyacı gideriliyor. Anne, abla, sevgili. E ne hoş.
Çerkez cariye kardeşimiz güzel mi güzel. Terbiyeli, çok zeki. Öyle bir dediğini iki defa söylemene gerek kalmıyor hemen anlıyor. İkinci defa söylense makbul olmaz. O ne öyle kız gibi? Efendisinin gözlerinin içine bakıyor, tek kelime etmiyor. Hiç dışarı çıkmak istemiyor evde çok mutlu.
O zamanlar makbul görülen kız bu işte. Rakım’ın düşünceliliğinden her türlü dersi aldırdığını, mücevherler hediye ettiğini sandığım bu kızcağızın, işin rengi belli olunca aslında sadece yazar tarafından oğlumuza layık olsun diye cahil, eksik bırakılmadığını fark ettim. Ettim ve sevimli olması gereken Rakım’dan da nefret ettim.
Bir de Rakım’ın ders verdiği İngiliz kızları var. Her geçen gün oğlumuza daha da hayran oluyorlar. Birisi aşkından yataklara kadar düşüyor. Bu kızlarımızın hikayedeki tek görevi de Rakım’ı daha cazibeli hale getirmek.
Son olarak güya hikayenin yarısı onun denilen Eflatun bey var. Onun tek görevi arada gelip bize gittikçe ne kadar rezil hallere düştüğünü göstermek.