Keşke kitap buddyim olsa. Şunu kesinlikle okumalıyız diye beni darlasa ama aynı zamanda kitap okuma işini yarış haline getirmese. Okumayı azalttığım dönemde silkelen kendine gel dese. Birlikte aynı kitaba başlayıp neler düşündüğümüzü paylaşabilsek. Bir gün felsefi bir kitap seçerken ertesi gün beyin bırakmalı saçma sapan bir kitap seçsek. Aynı şehirde olsak. Kitap için buluşup, kahve içsek.
Yalnızlıktan bu kadar korktuğum bir dönem olmamıştı hayatımda. Hep böyle mi olacak diye sorgularken buluyorum kendimi sık sık. Bunun için ağlıyor olmak da aciz hissettiriyor.