Çünkü mutlu olduğumda ben de, bir dostu ya da iyi bir tanıdığı olmayan, o neşeli anında neşesini paylaşacak kimsesi bulunmayan her mutlu insan gibi kendi kendime bir şeyler mırıldanırım.
Ben bir kutu insanı, o uçsuz bucaksız bir güven deryası; ben hiçbir şeye meydan okumayarak meydan okuyorum hayata, o ise nasıl oluyor bilmem, sadece var olmakla her şeye güç getiriyor.
Kim var kim yok alıp bize götürürüm sonra, hepsini bir kar küresinin içine koyarım, kitap arasında kurutup saklarım, kolye yapıp boynuma asarım belki. Olsun, beklerim ben.