Esra Baştin
@bstn_esra
"Bir şair gördüm, seslenirken bir zambağa, "Siz" diyordu."
Şimdiki zaman değişmemişti ama bu iki kişi değişmişti. Hem Kohtake hem de Hirai kalplerindeki değişimle şimdiye dönmüşlerdi. Kei yavaşça gözlerini kapattı.
"Değiştiremeyeceğim şeylere o kadar odaklanmıştım ki en önemli şeyi unuttum."
Günün sonunda, ister geçmişe dönmüş olun ister geleceğe gidin, şimdiki zaman değişmiyor. Bu da akıllara şu soruyu getiriyor: O hâlde o sandalyenin ne anlamı var?
Kimin birleşmek için daha fazla hakkı, var, Dalia? Filistin ile sozlü bir tarihi olmayan Rus Şaranski'nin mi? Yoksa Filistin'e dil, kültür, tarih, aileyle bağlı ve Filistin'de
bıraktığı avucunun kalıntılarıyla Filistinli Beşir'in mi? Dünya bana kendimi birleştirme hakkımı, vücudumla avucumu birleştirme hakkımı borçlu değil mi? Neden avucumun kalıntıları Filistin'deyken ben kimliksiz ve vatansız yaşamalıyım?
Dinle, Dalia," dedi Beşir ağır ağır. "Evini, bütün eşyalarını bir yerde bıraksaydın nasıl hissederdin? Her şeyiyle geri almak için savaşmaz mıydın? Beşir'in anlatabileceği bundan başka birçok detay vardı. Dalia'ya Birleşik Filistin hikâyesinin ona öğrettiklerini anlatabilirdi: İsrail ordusunun Lud'a saldırmasını ve 12 Temmuz 1948 "de el-Ramlayı işgal etmesini, bir sonraki gün askerlerin tüfek dipçikleriyle kapılara vurmalarını, on binlerce insanı el-Ramla ve Lud'dan sürgüne zorlamalarını, on dokuz yıldır tesellisi mümkün olmayan bir şekilde evlerini özlemelerini, dönmek için gerekirse tırnaklarıyla savaşmak istemelerini... Onun yerine ayağa kalktı...
Neden hapisteydin?" diye sordu Dalia.
"Çünkü vatanımı seviyorum," diye cevap verdi Beşir.
Garip, diye düşündü Dalia, ben de vatanımı seviyorum ama ben hapsedilmedim. Ama Beşir'in hapsedildiğini söylemesinin amacının Filistin milliyetçiliğini onlara göstermek olmadığını, daha ziyade onu korumak amacını taşıdığını anlamıştı.