"Artık o, yeni bir sırrı temsil ediyordu, ölülerin ortaya çıkardığı, yaşlıların bildiği ve gençlerin her zaman görmezden geldiği bir sırrı: Ne kadar uzun olursa olsun hayat, lanet derecede kısaydı."
Elimi tutmasıyla, buzlarım tekrardan erimişti. İçimdeki bütün korku duvarları yıkılmıştı. Anlık olarak kendimi güvende hissettim. O buradaydı ve beni koruyordu. Yanlış düşünmeye başladığımın farkına varamıyordum, kendimi tutamadım. Elimi çekmem lazımdı ama yapamadım, o değil ben izin vermedim kendime. Sanki tuttuğu elimden bana bir elektrik dalgası yollamıştı. Onunla birlikte duygularım bütün düşüncelerimi de ele geçirmeye başlamıştı...