Buğra Barış KOLÇAK
@bugrabkolcak
Şu anda okuduğu kitap
(Kitap içeriği hakkında bilgiler içerir.)Hayat
Lev Tolstoy (1828-1910): En bilinen romanları “Savaş ve Barış” ve “Anna Karenina”dır.
İtiraflarım makalesinde ise inançsız bir insanın yaşamın anlamını kavramaya yönelik düşünme mesaisini anlatmaktadır.
Kitabın başında Tolstoy’un “yaşamın anlamsızlığı” konusunda kapıldığı derin buhran gözler önündedir. Zira sonsuz olan bir evren ve sonsuz zamanın içerisinde bir insan ömrünün içinde yaşadığı gelişinin ve ilerlemenin bir amacı veya doğrultusu olamaz, bir manası olamaz.
Ayrıca “ne öğrettiğini bilmeden öğretmek” eyleminin akılla çelişen yapısını sorgulamaktadır fakat bu görevlerinde sebat etmektedir. Kazandığı başarının sebebini anlamış değildir.
Bu buhran öncesinde kurduğu aile ve çocukları, onları uygun koşullarda yaşatma gayesi sayesinde geçici bir tatmin sağladığını ve yazma konusunda devam etmesine neden olduğunu söylemektedir. Hatta yaşamı boyunca onun tek gerçek itikadı, hayvani içgüdüler dışında hayatına yön veren o itici güç kendisinin en iyi halini gerçekleştirmek üzere; her alanda mutlak ilerleme arzusu idi.
Buhran’ın başından itibaren ise hayatının temel çapası olan “ailesi”ni neden umursaması gerektiğini sorgulamaktadır ki bu da zaten temel sorunu olan “yaşamın anlamı” meselesinden ileri gelmektedir. Karısı ve çocukları da birer insanken onların böyle bir yalan içinde yaşaması ve korkunç gerçeği keşfetmesi için mi yaşatacaktı onları? Gerçek sevgi, onları bu kötülükten kurtarmak olurdu.
Sonuçta Tolstoy’un vardığı nokta yaşamın anlamının “inanç”ta olduğudur. İnsan aklının dışında bir bilgi olarak “inanç”; mantık zemininde tüm doğru ve yanlış noktalarıyla insan hayatının anlamını oluşturmaktadır.
Tolstoy, kendisini entelektüel, zeki ve asil kandan bir aristokrat olarak görmektedir. Makale boyunca kendi görüşlerini Schopenhauer ve Süleyman ile birlikte
" 'Sen hatalısın, ben doğruyum, ' iddiası bir insanın bir başka insana söyleyebileceği en zalimce şeydir. "
" Sadece Tanrı'ya inandığım anlarda yaşamış olduğumu hatırladım. Bu, geçmişte nasılsa bugün de öyleydi. Yaşamak için Tanrı' nın varlığının farkında olmaya ihtiyaç duyuyordum. Onu unutmaya ya da inkar etmeye çalıştığımda ölüyordum. /Tanrı'yı arayarak yaşadın mı, Tanrısız yaşayamazsın. "
" Şurası açıktı ki kendi bildiğim şeyden başka hiçbir şey öğrenemiyordum. Kendi bildiğim de hiçbir şeyin bilinemeyeceğiydi. "