daha evvel bunu düşünmenin bile abes olduğunu zannederdim; ama insanlar hür iken esarete dültüklerinde, vatanda iken gurbete çıktıklarında ruhları inceliyor, narinleşiyor, dönüşüm geçiriyordu.
ne kadar güzel olursa olsun insan aynı yerde oturduğunda hayat yeknesaklaşıyordu. bir araziyi işlemek, orada mekan tutmak belki kıt kanaat geçinip kaygısız yaşamaktı, ama bu, aynı zamanda heyecansız yaşamak da değil miydi!?..