Sen karanlıksın, sen ölümsün, sen bir yok edicisin! Senin görevin ve sevincin hayatın ve iyiliğin ateşlerini söndürmek. Peki, söndür onları!.. Söndür, ışığın katili!.. Bense hayatın taşıyıcısıyım, yaratıcısıyım. Ben ışığım, ateşim, gerçeğim, sevincim. Yaşamın tohumlarını ekerim, aydınlatan ışıkları yakarım. Ben ve sen, kara ruh, mücadelemize bugün başlamadık, bugün bitirmeyeceğiz!
Çocuklarımıza hep şöyle deriz; “yalan söyleme, kimseyi kandırma. Bu çok kötü bir davranış! Günah. Tanrı yalancıları sevmez, seni cezalandıracak.” Oysa anne babalar kendileri de hep yalan söyler ve kandırır.
Çocuklar bunu hemen fark eder. Önce şaşırırlar. Gözü kapalı güvendikleri anne ve babaları nasıl olurda kedi deyimleriyle iğrenç, çirkin, günah olduğunu söyledikleri şeyleri yapar?