Bu kitap...
@bukitap
8 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Bukitap, bir çocuğun ruhuna kimlerin nasıl izler bırakabildiğini, çocuk ruhuna dolaylı ve ya dolaysız bir etkide bulunmanın en ince yollarını, çocukla yetişkin arasındaki o aşılmaz sandığımız hiyerarşiyi nasıl da çocuk aleyhine kullandığımızı, üstelik bunu yaparken de güya çocuk için yaptığımızı sandığımızı anlatıyor küçüklü büyüklü örneklerle.
“Ben size çocuğa karşı açık, içten, dürüst olmayı, çocuğa karşı hiyerarşi kurmamayı teklif ediyorum.”
diyor yazar ara ara, aynı cümle ile. Çünkü,
“Bu dünyadaki en görünmez acılar, bir çocuğun çektiği acılardır.” (192.s)
“Çocuktur, anlamaz” denilen hemen her şeyi çocukların nasıl da derinden ve şiddetli duyduğunu bilince yukarıdaki cümle daha çok acı verici oluyor sanki.
Kitapta altını çizmek istediğim, hatırlamaya değer bulduğum pek çok cümle oldu. Yüzlercesini zihnimin ve kalbimin derinlerinden onayladım. Hem bir çocuk hem de bir yetişkin olarak kendimi defalarca sorguladım, ölçtüm tarttım. Her iki konumumun geleceği için de kararlar almama yardımcı oldu bukitap. Fakat tabii ki onaylamadığım, katılmadığım, savaştığım da onlarca cümle ve fikir vardı. Zaten bu arada kalmışlığım yüzünden hem kitabı okumak hem de bu yazıyı yazmak zor oldu.
Örneğin “Melek/ Fedakar/ Kutsal anne” tabusunu eleştirisine katıldım. (Güya?) “Çocuk için” yaptıklarını “çocuğa rağmen” yapan annenin çocukta bırakabileceği tahribatın öngörüsü de telafisi de çok zor.Kitabın dördüncü ve son bölümünde baştan beri işlenen kurban etme-feda etme-sevgi konuları etrafında çocuğun istismar edilmesi ve çocuğun affetmesi meseleleri ele alınmış. Burada gerçekten çok etkilendiğim kısımlar vardı.
(...)
En sonda ise kitap boyunca eserlerine atıflar hatta onlardan uzun alıntılar yapılan Alice Miller’ın kitapları (ve birkaç başka kitap) hakkında özet mahiyetinde
Reklam
Bu kitabın beğendiğim yanları da oldu, beğenmediğim yanları da… Temel fikri, teknik uygulamayı çok beğendim. Hikayelerin pek çoğunu gerçekten ilham verici buldum, okumaktan memnun oldum.
İnternette bu kitapla ilgili iki tür yorum var: Çoğu kitabı bütünüyle arşa çıkarıyor, birazı da bütünüyle arza gömüyor. Ben farklı bir şey yapıp beğenmediğim kısımları sebepleriyle açıklayacağım. Bu belki bir tartışmaya yahut çocuğa okuma/okutma kararı öncesi farkındalığa sebep olur.
Uzun incelemem için buyurun: bukitap.wordpress.com/2019/01/11/asi-...
Bu, uzun zamandır raflarda duran fakat nedense hiç elime alıp karıştırmadığım bir kitaptı. Nihayet tanıştık. İyi ki de tanışmışız!
Sizi de tanıştırayım: Kapaktaki gri, küçük guinea pig Bay Muffin oluyor. O artık dolu dolu bir hayat yaşamış, sağlıkla yedi yaşına kadar gelmiş bir ihtiyar.
Bir salı günü posta kutusunda bir mektup bulur:
“Bay Muffin, Babam çok yaşlanan kobayların ansızın ölebileceklerini söylediği için o kadar üzgünüm ki…”
Bay Muffin, okuma bilir miydi bilinmez ama mektubu kemirip kar taneleri gibi savurur.
Sık sık eski günlerini hatırlayıp iç çeker Bay Muffin. Karısı Viktorya’yı hatırlar örneğin, altı tüylü çocuğunu, hep beraber yaşadıkları çiftliğin sınırına kadar yaptıkları o uzun seyahati, bir salatalığı tek başına taşıdığı güçlü kuvvetli günlerini…
...
Bukitap, ölmenin kötü bir şey olmadığını, “sonsuz bir dinlenme” olduğunu anlatıyor. Yaşlı ve ağrılardan yorgun birinin ölümünü açıklamak için nispeten uygun bir çözüm olan bu “dinlenme”; kazayla ölümleri, ani ölümleri ya da çocuk/bebek ölümlerini açıklamada yetersiz kalabilir.
Bu dünyada bir nesneye yanar içim göynür özüm
Yiğit iken ölenlere gök ekini biçmiş gibi
diyen Yunus Emre bile genç ölenlere üzülmeden edememiş. Gel de 2 yaşındaki kardeşi ölen, 20 yaşındaki dayısı şehit olan, babası eve gelirken geçirdiği trafik kazasında can veren çocuğa anlat “o artık dinleniyor” diye. Ben o çocuk olsaydım, “Yorulmamıştı ki?” derdim.
Çocuğa ölümü anlatmak hayli zor. Yakın çevresinde bir ölüme şahit olmamışsa da her çocuğun ölüme dair soruları, merakları oluyor. Kimi daha derin, kimi daha belirsiz… Ölüm hakkındaki sorularını kısmen de olsa cevaplayabilmiş çocuklar, bir yakınlarını kaybettiğinde matem duygusuyla daha kolay başa çıkabilmekte imiş. Bu, ölüm bilincinin erken oluşması ile ilgili.
Bukitap
Pek çoğumuzun evinde, iş yerinde çiçekli ya da çiçeksiz bitkiler var. Onlara hemen her zaman bir dekorasyon unsuru olarak yaklaşıyoruz. Su veriyoruz, bazen toprağını, saksısını değiştiriyoruz. Biraz daha özenirsek toprağı başka besinlerle zenginleştirmeye çalışıyoruz. Bir de ağaçların çok önemli olduğunu biliyor, ormanların çeşitli faydalarını ezbere sayabiliyoruz. Bazılarımız kendisiyle konuşulan çiçeklerin daha sağlıklı olduğunu duymuş ya da görmüştür. Ama bitkilerin hallerinden gerçekten haberdar değiliz.
Bukitap bitkilerin hallerinden, davranışlarından, duyularından yani aslında zekâlarından bahsediyor.
Bitkileri zeki varlıklar olarak görmeye alışık değiliz. Bu yüzden kitabın ismi şaşırtıyor biraz. Dünyanın toplam biyokütlesinin %99,5'inden fazlasını teşkil eden bitkiler hakkında çoğumuz sadece durağan olduklarını, fotosentez yaptıklarını biliyoruz. Nefes aldıklarını söylüyoruz hatta.
Bukitap bizi daha da ileri götürüyor. Ciğeri olmadan nefes alan bu canlıların gözleri olmadan nasıl gördüğünü, burnu olmadan nasıl koku aldığını, dili olmadan nasıl tat aldığını, derisi olmadan nasıl dokunduğunu, kulağı olmadığı halde nasıl duyduğunu ve bunlardan başka on beş duyusunu örneklerle anlatıyor.
Birbirleriyle nasıl iletişim kurduklarını, akrabalarını tanıdıklarını hatta onlara karşı daha arkadaş canlısı davrandıklarını, çoğalmak için biz insanları bile araç olarak kullandıklarını, problem çözme becerilerini.... Yani bitkilerin beyni olmadan nasıl düşündüğünü.
Bitkilerin beyni yok mu? Acaba?...
Her sayfada hayret, her paragrafta hayranlık duyarak okudum bukitapı. "Zekâ"yı yeniden tanımlayan bukitap bitki zekâsından ilham alarak yepyeni teknolojiler geliştirebileceğimize işaret ediyor. Ama esas derdi, bitkilerin binlerce yıldır bir "şey" olarak algılanmasının haksızlık
Esas oğlan, John, lise üç öğrencisidir; boşanmış bir ebeveynin tek çocuğudur ve yıllardır bu travma ile boğuşmaktadır. Kendince yazdıklarından oluşturduğu bir fanzini vardır ve bu sayede kendisi gibi bir fanzin yazarı olan Marisol ile tanışır.
Arkadaşlıkları ikisi için de şaşırtıcı ve derin bir hale gelir zamanla. Yazdıkları üzerinden birbirine hem eleştiri hem de katkı sunarlar. Ergenliğin bozuk kimyalı beyniyle her ikisinin de kendince bunalımları vardır ve bu arkadaşlık sayesinde bir nebze rahatlık hissederler.
...
Devamı: bukitap.wordpress.com/2017/03/07/zor-...
Reklam