Puan vermedi·590 syf.··
Beğendi
·2026 12. kitabı
·49 günde okudu
·Okunma: 14 Haziran 2026 20:20
Bitti diye ağladığım baş ucu kitabım.
İlk defa bir kitap için inceleme yazıcam
Okumakta geciktiğim ama onun bana en güzel zamanda ilaç gibi geldiği bülbülüm.
Kitabın edebi dilini çok beğendim
Hiç sıkmadı bir nefeste okunabilir
Okurken sizi asrı sadette dolaştırıyor
Hiç bir kitaba bu kadar ağladığımı hatırlamıyorum
Iskender palayı ilk defa okudum ama kesinlikle son olmayacak.
Siddhartha Tatmin edici bir hakikat arayan ve daima yol değiştiren bir yolcu. En nihayetinde bulduğu şey hiç bir şeyin aramakla bulunamayacağı oldu.
Hakikat'in, zaten elimizde olduğunu ve onu da hareket halinde olarak değil, durup izleyerek görebileceğimizi savunuyor. Onca yolu aşıp oturduktan sonra(!)
Bana göre yaşamalı her acıyı, utancı, öfkeyi. Olumsuz duyguları yazdım çünkü bunlar olmadan sevinç ve saadet kalıcı bir etki bırakmıyor insan yüreğinde. Ve talip olunmalı daha fazlasına! (Rahatlık içinde yazıyorum çok takılma ey okur)
Genel olarak beğendim ama Siddhartha'nın sergüzeşt'in sonunda dediği gibi "bilmediğim bir şey de duymadım" Az daha unutuyordum;
Benim çile bülbülüm şarapla abdest nasıl alınır; diye düşündürttü en sonunda. Çilesi sefahat olan o kutsal insan. Bu ne bilgeliktir böyle!
Reklam
Puan vermedi·590 syf.·
2026 6. kitabı
Ben bülbülüm. Eğer bugün bahçenizde bir yerlerde size kırk birinci şarkıyı söylüyorsam, bilin ki yine gülümü anlatıyorumdur:
"Bütün şarkılarım sana senâdır yâ Rasûlallah / Ne ki vardır ya senden ya sanadır yâ Rasûlallah" Çünki "Seni her kim severse ben rakîbim yâ Rasûlallah!"
Ötme Bülbülüm Sana Kıyarlar
Scout ve Jem'in çocukluk anıları o kadar tatlıydı ki insan, keşke Scout ve Jem'in macerasına onlar büyüyene kadar daha da tanık olsaydı diyor. Ama yazarımız tercihini tatlı çocuk anılarından sonra vermek istediği toplumsal mesajdan yana kullanıyor. Bir dava üzerinden Amerika'daki ırkçılığı işliyor. Ve onu da çok güzel işliyor.
Yazarımız birçok açıdan harikulade bir eser ortaya çıkarmış. İnsan, eseri okurken kendini de Maycomb kasabasında o karakterler arasında dolaşıyormuş gibi hissediyor. Okuma listenize gönül rahatlığıyla ekleyebileceğiniz türden bir eser. Şimdiden iyi okumalar dileri.
İçimdeki BülbülAlıntı
Kitabı henüz bitirmedim; zaten bu bir kitap incelemesi değil. Kitapla ilgili herhangi bir benzetme de yapmayacağım. Bu yazı, içimde yaşadığım bir buhranla ilgili. Ne kadar anlamak isteseniz de tam olarak kavrayamayacağınız bir metin bu. Sizin için fazlasıyla soyut, benim içinse son derece somut bir yazı.
Benim bir bülbülüm var. Durmaksızın şarkı söylüyor. Başta hoş ve heyecan verici gelen bu şarkı, zamanla benim için bir işkenceye dönüştü. Gün boyu bu melodiyi düşünmekten başka hiçbir şeye odaklanamaz hâle geldim. Bülbül ortada olmasa bile, şarkısı zihnimden çıkmadığı için, onu düşündüğüm anda ansızın karşıma dikiliyor. (Bunu yazarken bile şu an yanımda.) Bir süre sonra dayanılmaz hâle geldi. Çünkü bülbül, her boşlukta, her sohbetin ortasında, hatta kitap okurken bile peşimi bırakmadı. Ben de sonunda bu inatçı kuşu susturmak istedim. Başta kulağıma hoş gelen melodisini tek hamlede durdurmak, sonra da hayatıma eskisi gibi devam etmek istiyordum. Fakat ne denediysem onu susturmayı başaramadım. Bugün düşündüm: “Suç bülbülde mi? Yoksa sorun bende mi? Onu susturmak aslında zalimce bir davranış olabilir mi?” Sonra bu düşünceyi aklımdan kovmaya çalıştım. Çünkü benim için bülbül değil, kendim önemliydim. Bu hayatta birinin varlığına son verilecekse o kişi kesinlikle bülbül olmalıydı. Onunla bu kadar uzun zaman geçirmek, bana neredeyse isim vermek isteği uyandırdı. Ama böyle bir şey yaparsam unutmanın daha da zorlaşacağını düşünüp bundan vazgeçtim. Bülbülün şarkısı geceleri beni rahatsız etmiyordu. Gece onu düşünmüyordum bile; hemen uyuyakalabiliyordum. Fakat gün içinde özellikle yemek saatlerinde şarkısı midemi bulandırıyordu. Ne zaman bir şey yemeye kalksam, o saçma şarkıyı duymak zorunda kalıyordum. Bu yüzden iştahım azaldı, giderek kilo verdim.
Ve şimdi… O lanet olası
"Bülbülüm altın kafeste, aman
Öter aheste aheste.
Ötme bülbül, yarim hasta, aman
Hasret kaldım sevdiğime.
Ben sana aldanamam yarim
Ben sana dayanamam..."
Bülbül Kapanı 2'ye başlamadan birinci kitabı tekrar okumak istedim. Her kitap ikinci kez okununca bambaşka hisler uyandırıyor. Ve ileride ne neden öyle olmuş daha iyi kavradım. İpuçlarını daha iyi takip ediyorsunuz her okuyuşta.
Gelelim kitabımıza. Timur Tönge. Gökçen'den aşinayız hepimiz. Büyük bir Loresima hayranı olduğumu biliyorsunuz bu esere de kalbimi bıraktım tekrar. Timur Tönge özel bir görevdedir. Tulpar adı ile çıkar sahneye. Mafya lideri Kralşan'ın tüm oyunlarını öğrenmek, yakınına sınmak ve onu telim etmek üzere görevlendirlir. Ama kader bu ya yıllar önce Beyrut'ta bir patlamada bir muhabiri kurtarır ve unutur hatta bu olayı. Ama Ahu yaralanan kadın unutmaz. 3 yıl sonra Kralşan'ın yanında onu görünce peşine düşer ve asker olduğunu anlar. Kralşan ise berbat bir insandır. Ahu'ya takıntılı. Ahu zor şartlarda büyümüş, annesi tarafından 40 günlük kardeşi ile terk edilmiş, babasını kaybetmiş, hem anne hem abla olmuş. Timur'un ise bebekliğinden itibaren nasıl babası tarafından sevilmediğine, hırpalandığına şahit oluyoruz. Annesi doğumda ölür ve ablası Güldeste hem ablası hem annesi olur. Timur hiç çocuk olmamıştır. Öyle zor bir hayatı olmuştur ki gelecek kitaplarda merak ediyorum neler olduğunu... Güldeste ve ona aşık Adem... Aşklarını okumak öyle güzeldi ki böyle sevmek görülmedi.
Ahu ve Timur'un Kralşan etrafında dönen ama bir yandan da fark etmeden birbirlerine görünmeyen iplerle bağlandığı durumların içinde buluyoruz kendimizi. Ne çektin be Ahuzar... Bende Timur gibi Ahu demeye başladım Ahu ve Kralşan diyalogları, laf sokmalar da mükemmel ötesiydi. Daha ne diyebilirim ki okumadıysanız okuyun. Okuduysanız
Reklam
Reklam