Desem ki..
@bulutolmakisterdim
Reklam
Ülkenin bu ıssız köşesinde birkaç kişiden ibaret küçük topluluğumuzda huzur içinde yaşamayı beceremiyorduk.
İçimin yorulduğunu hissediyordum.
Sayfa 192
Seni düşündüğüm zaman babacığım, durmadan gülümsüyorum...
Sayfa 181
O kadar güzel gözleri vardı ki, hayat vardı sanki gözlerinde...
Sayfa 129
Yalnızlığımın yalnız bana zararı dokundu...
Yeni bilgiler ögrenmek bir yana, eski bildiklerimi unutmaya başladım. Düşüncelerimin doğruluğunu ölçmekten yoksun kaldım artık. Kimsenin gözünde, anlattıklarımın yansımasını göremiyorum, artık? Her şeyi unutuyorum, noktalamayı bile? Ünlem işaretinin nerede kullanılacağımı bilmiyorum? Üstelik ne ıstırap çekmeyi ne de gerçekten korkuyu öğrenebildim (ya da öğrenemedim). Hangi sözü kullanacağımı bilmiyorum. Yalnızlığımın yalnız bana zararı dokundu. (İşte, bir cümlede iki kere yalnız kelimesi kullandım.) Yenildigimi kabul ediyorum?
Sayfa 79