Burcu
@burcask
okuduklarımı unutmamak için burdayım, kısaca kendime notlar
Antropolog olan Lional Tiger ve psikiyatri ve biyo-dayranış profesörü olan Michael McGuire tarafından yazılmış; Marx'ın dediği din halkın afyonudur lafını bilimle doğrular nitelikte bir kitap. İnsan binlerce yıl stresli bir ortamda savanada avcılar için açık hedef olarak yaşamıştır. Stresi düşürmek sağlıklı olmak için çok önemli bunu tatlı yediğimizde, keyifli vakit geçirdiğimizde serotonin salgılayarak yapıyoruz. Serotonin nörotransmitteri salgılanıyor ve stres düşüyor. Aynı şekilde dini ritüellere katılan ibadet eden beyinde de serotonin salgılanıyor ve kişi kendini huzurlu hissediyor. Burda inanç bir antidepresan işlevinde kullanılıyor. Nasıl ki dinlenirken çalışırkenkine nazaran daha rahatsak aynı şekilde beyin de kuşku duyduğu zamanlara kıyasla inanç duyduğu zaman daha rahattır. Gün içinde ibadet ederek kişi cennete gitme olasılığını artıracağına inanır beyin de bilimeyenle uğraşmanın korkusundan kurtulur ve rahatlar.
Aynı şekilde sosyal statü sahibi olan bir primat ya da insanın beyninde daha çok serotonin salgılanıyor-bu insanı değerli ve hoş hissettiren şey- . Aynı durum din grupları arasında bulunulduğunda da oluyor. Yani insan onu huzura kavuşturan şeyin din olduğunu sanarken bu aslında yem yediğinde mutlu olmasını sağlayan nörotransmitteri salgılayan akvaryum balığına da oluyor. Bu ritüeller insanı rahat ve güvende hissettirirken toplumun bir parçası olduğunu da hissettirerek tatmin olmayı sağlıyor. Taoist meditasyon ritüelinde de kötü enerjiyi nefesle evrene geri verirken, iyi enerjiyi yine nefesle aldığını düşünmek stresi azaltmaktadır. Bu durumda inanış stresi azaltmak bakımından başarılı gibi gözükmektedir.
Yine inanç ve dogmalar beyinde imgelendikçe daha da inanılır hale gelir. Beyin inanma eğilimindedir ve dine uygulandığında bu eğilim, inanılanla
Sheldon isimli okura yanıt verildi
Burcu
ben de bu kitabı okumamıştım, konu inanç olduğundan araştırdıkları şey biraz benziyor sanırım. kitap ve yorum için teşekkürler :)
Reklam
Kitap, Cem'in ekonomik durumlarının kötüye gitmesinden dolayı dershane parasını kazanmak için Öngören isimli bir kasabada bir kuyu ustasına çıraklık yapma hikayesi ile başlayan ve 'kral oidipus' ve 'rüstem ile sührab' hikayeleriyle dolaşık bir şekilde babalar ve oğullarının hikayelerini, onların kader ortaklıklarını anlatıyor. Kitapta sık sık geçen ve Cem'in de kafasını kurcalayan pişmanlık değil ama geçmişin altında ezilişi hissini anlatan ve bu yükü kendine unutturmaya çalıştığı işte bu cümlelerdi:"İçimde bir suçluluk, hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam, yavaş yavaş kötülüğü unuturdum. Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız ve gerçekten hiçbir şey olmuyorsa, hiçbir şey olmaz sonunda." Bu cümlerden sonra insanin gerçekten durup düşunmesi geçmişi düşünürken kaybettiği her dakikanin aslında daha değerli bir amaçtan çaldığıyla yüzleşmesi gerektiğini düşündüm. (Ama elbette geçmişten ve geçen zamandan ders almamamız gerektiğini öğutlemiyor burda.)
Yine kitapta yazdığı gibi eğer kötü kaderden korunmak için önlem almayıp normal bir hayat yaşarsan (geçmişi deşmezsen) normal bir hayata sahip olursun. Zaten ne zaman ki Cem merakına yenik düşüp geçmisi araştıyor başına gelenler geliyor. Oidipus da katil olmamak istediği için katil olmuş, katilin kim olduğunu merak ettiği için de kendisinin baba katili oldugunu öğrenmemiş miydi?
Kitapta beğenmediğim bir şeyi de söylemek isterim. Ben bilir kişi değilim elbette ama çabalayan bir okur olarak kitabın ilk on sayfasında neden zibilyon kere bazan kelimesi kullanılmış anlayamadım. O kadar canımı sıktı ve itti ki beni kitaptan anlatamam. Neyse ki hemen son buldu da buna takılmayıp bu güzel hikayenin içine girebildim.
Doğan Güneş Özkılıç isimli okura yanıt verildi
Burcu
ne demek, ben teşekkür ederim 🤗