Kafesli evlerde ağlar çocuklar,
Odalarda akşam olurken henüz.
O zaman gözümün önünde parlar,
Buruşuk buruşuk,ağlayan bir yüz.
Ne vakit karanlık kaplarsa yeri,
Başlar çocukların büyük kederi;
Bakınır,korkuyla dolu gözleri:
Ya artık bir daha olmazsa gündüz?
Gittikçe kesilir derken sedalar,
Gece,bir siyah el gözümü bağlar;
Duyarım,içime sığınmış,ağlar,
Bir ufacık çocuk,bir küçük öksüz.....