Zaman geçiyor, her seyin bir şeyi geçiyor, bazı şeyler ise bir türlü geçmek bilmiyordu. Seneler boyunca beton bir zemine ağır ağır kök salmak işte böyle oluyordu.
Bir çabaya tanık olmak, kalbine doğru akmaya çalışan bir nehrin kıyısında nefes almak, bir hayatın yükünü iki ucundan tutarak taşımaya çalışmak... Hayat arkadaşlığının, şefkat ve fedakarliklarin nakış nakış işlendiği bir yolculuk olduğu aşikardı.
Bir sokağı aleladelikten kurtararak diğerlerinden daha önce daha narin yapan şey neydi? Belki sağına ve soluna dizilmiş müstakil evlerin kalın duvarlarla ayrılmak yerine adeta kol kola dans etmesi...