Burcu
@burcuege
Ögretmen
73 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·140 syf.··
Beğendi
·2019 23. kitabı
·134 günde okudu
·Okunma: 07 Ekim 2019 16:42
Elime bu kitabi alip,
bana kendimi iyi hissettiren, umuda dair bütün duygu ve düşüncelerime dönüp
"atları bağlayın geceyi burda geçireceğiz"
diyerek kelimelere sarılıp; son zamanlarda pesimi birakmayan hüzünden, huzursuzlugumdan, neyi beklediğini bilmeden beklenen saniyelerden, değişip duran ruh halimden, aklımı kurcalayan sorulardan ve beni üzen olaylardan kaçmak istedim... Cunku okumak çoğu zaman en güzel sığınaklardan.. atları bağlayıp, geceyi nispeten daha rahat geçirebilme sığınağı gibi...
Ama bu kitaptaki karakterlerin huzursuzluklari da gelip, daha da çok hüzün yükü bindirdi sanki atlara.
Oyle de guzel gozlemler var ki icindeki öykülerde "Keşke şu ara okumasaydim" cümlesinin önüne geçiyor "Keşke insanlar gerçekten bu karakterler gibi hissetmese" duygusu..
Reklam
DEHB hakkında detaylı bilgi veren kitaplar okuduktan sonra, kisilerin yasamlarindan örnekler verilmiş bu kitap tedavi sürecini daha iyi anlamami sağladı.
Puan vermedi·104 syf.··
Beğendi
·2019 13. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 10 Nisan 2019 01:07
"yine gecikmişim, bağışla sevgilim" derken #aziznesin, o "ya zamanından çok geç" hissinin, özellikle de yaş aldıkça pek çok yeni başlanan şeyden hemen sonra ortaya çıkmasının hüznünü kaç kez yaşamıştır diye düşünüyorum.
Ben, mesela, çocukken okuma fırsatını kaçırdığım ve sonra okuduğumda bayıldığım her çocuk kitabının kapağında bile "yine gecikmişim, bağışla" tadında hüzünleniyorum 🤷️
#geçkaldığımkitaplar öyle uzun bir liste ki! Ve bu gruplamada #kumkurdu sanıyorum ki ilk sıralardan hatırlatır bana "mutluluğa hep geç kalırım" paniğimi..
Çocukken okusaydım bu seriyi “'Evren her şeydir,' dedi Kumkurdu. 'Var olan her şey! Burada ve şimdi, o zaman ve orada. Aydınlık ve karanlık, galaksiler ve yıldızlar, gezegenler, kuyruklu yıldızlar, trampetler ve kartallar ve ayılar ve bazen, bir pantolonun cebinde duran tozlu, kırmızı şekerlemeler.' 'Benim biraz önce yuttuğumdan mı?' diye sordu Zackarina. 'O da mı evrenin bir parçasıydı?' 'Elbette!' dedi Kumkurdu. 'O da evrenin bir parçasıydı. Sen de Zackarina, sen de evrenin bir parçasısın.' 'Ben mi? Gerçekten mi?' dedi Zackarina." alıntısı mesela ne hissettirirdi bana, şimdi bilemiyorum.. Oğlumla okurken, önce o kafa karıştırıcı buldu, sonra "ben de anne, değil mi? Sen de?" diye sordu ️
Sonra kitap bittiğinde ben de, çocukluktaki büyüme sancısını, anlamlandırma çabasını, yetişkin dünyasının anlamsızlığını, cevap bulamadığım soruların huzursuzluğunu ne kadar unuttuğumu gördüm..
Sonra baktım, çocuk kendime geç kalmışım belki yine ama bu anne halime tam zamanında gelmiş bu kitap! "Yine gecikmişim" ama "geç de olsa iyi ki" dedim!
Otuzlu yaşlara adım attığımdan beri bazı şeyler eskiye oranla daha az var düşüncelerimde.
Eskiden, mesela, çok tutkulu bir hayalperestken şimdi ayaklarım sürekli yere bassın diye sımsıkı sarılmış gibiyim her gerçeğe.
Olduğum "ben", sahip olduğum her şey beni mutlu ediyor ama yine de bazen peşinden koşmayı bıraktığım her düş elimden ipi kaçmış kocaman, masmavi, parlak bir balon gibi kaçıyor benden gökyüzüne. Peşinden gitsem - sanki hep çok geç / Ama öylece dursam - gitti ama en azından çabalasaydım hissi.
"ve çok geçten daha kötüsü yoktur hayatta" diyen yazara selam olsun; kim bilir kaç balon uğurladı gökyüzüne bu hisle. Bunu düşünmek üzüyor beni.
Bunu düşünmesin diye oğlum ya da öğrencilerim, Balino gibi "Durma, hayal et!" diyen her kitabı çok çok önemsiyorum şimdi.
Oğlum bu kitabı okudu. Sonra herkese önermeye başladı. Mutluluk büyüyor böyle işte..
"Bir şeyi ne kadar istersen ona o kadar yaklaşırsın. Hayallerin gerçekleştiği yerler sadece masallar, hikayeler değildir. Hayaller, onları gerçekleştirmeyi yürekten isteyen herkese açık bir kapı bırakır." diyen bu kitabın yazarına da selam olsun ve dilerim bunları bize hep hatırlatsın.. Çünkü kitapta olan bir yorumda yazıldığı gibi "Bir çocuğun geleceğe duyduğu inanç o kadar sağlam bir mutluluktan imal edilmiş oluyor ki, bir hayalin gerçeğe dönmemesi mümkün değil... Seni seviyorum Lino... Uçakları, trenleri, insanları iyi eden ilaçları, bütün lezzetli yemekleri senin gibi inancı mutluluktan imal edilmiş çocuklar yapmış olmalı. Çünkü hepsi başında bir hayaldi. "
Balonları elimizden kaçırmamamız dileğiyle...
Beyaz Gemi
#cengizaytmatov bu kitap hakkındaki bir yazısında "Beyaz Gemi'deki 'adsız oğlan', sadece benim yetiştiğim döneme mahsus bir tip değildir. Geleneğinden ve köklerinden
kopartılmış nesillerin, dünyanın her tarafında yaşadıkları ve yaşayacakları büyük trajedinin kahramanlarından biridir. Dunyada her zaman vardı ve var olacaktır 'adsız oğlan'lar. Ben Beyaz Gemi 'de bu kayıp nesillerin dramına işaret etmek
istemiştim." demiş. Kendisinin, babasının Stalin emriyle kurşuna dizildiğinde 10 yaşında küçük bir çocuk olduğunu önceden bilmiyordum. Yaşadığı 'büyük trajediyi" öğrendiğimde Beyaz Gemi daha çok üzdü beni. Aytmatov' u babaannesi Ayıkman Hanım Manas Destanından hikayeler anlatarak büyütmüş. Bu kitaptaki "çocuk" ise annesi ve babası tarafından terkedilmiş. Bir adı olmayan bu çocuğu ise onu seven tek kişi olan dedesi efsanelerle büyütüyor; ona geleneği, köklere bağlılığı, inancı bu efsaneler yoluyla aktarıyor. Masumiyetin, saflığın temsili çocuk; kökleri, inancı, değerleri, iyiliği simgeleyen dede; cehaletin, umarsızlığın, haksızlığın, sistemin, köksüzlüğün insan hali Orozkul ve hem parti üyesi olan hem de aynı zamanda Kırgız kültürüne bağlı olan Kulubek.. İyinin, kötünün, geleneğin, yeniliğin çatışması.. Kaosun getirdiklerini, savaş sonrası acıları dokunaklı bir hikayeyle anlatmış Cengiz Aytmatov. Beyaz bir gemi umuda dair duygular uyandırıyor olsa da bende, artık hep hüzünle anımsıyor olacağım.
Reklam