Kalabalığın içinde gözlerini dikmiş sana bakarken fark ettin o yitik ruhlardan birini.Başkaları da vardı tıpkı onun gibi yüzünü sana dönmüş anlattıklarını dinleyen,ama senin dikkatin ona takıldı.Aranızdaki mesafeye rağmen bakışlarını diğerlerinden ayıran bir şeyler olduğunu hissettin.Bakışlara kadar sirayet etmiş umutsuzluğun izini tanıyorsun; o soluk yüzler,ücraya sıkışmış yalnızlıkları,tutunacak bir şey arama telaşını.Çaresizliğin sessiz iniltisini hiç bir gürültü bastıramaz.Dikkatin dağıldı.
Bazen öyle sanıyor ki insan, eskisi gibi olabilir her şey.
Olmaz hâlbuki.
Olmaz.
Tüketip de geçtiğimiz onca şey eskisi gibi olamaz.
Ben sadece denemek istedim.
Farkındayım olmayacağının.
Ben hala gözlerini bıraktığım yerde arıyorum.