Buse Güler Tüzün
@busegulerr
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Onay'ı okuyana kadar böyle bir kitap okumaya ihtiyacım olduğunu bilmiyordum. Bir süredir okuyup sevdiğim kitaplar oluyor ama hep bir şeyler eksik sanki. Meğer benim Onay'ı okumam gerekiyormuş! Çünkü kendisi yılın ve tüm zamanların favorileri arasına girdi bile.
Konusundan hiç bahsetmiyorum çünkü tanıtım yazısı çok net bir şekilde anlatmış. Emma Chase yıllar önce ilk kez Karmakarışık kitabı çıktığında okuduğum ve çok sevdiğim bir yazardı. Seri devam etti, bana kalırsa hiçbiri ilk kitap kadar iyi değildi keşke uzamasaydı ama okuduk bir şekilde.
Kitaptaki karakterlerin hepsini ayrı ayrı sevdim. Kadın ve erkek karakterlerimizi okumak çok güzel ve eğlenceliydi kabul ama etrafta dolaşan, bazen emekleyen 6 farklı çocuk karakteri okumak çok çok daha hoşuma gitti. Kendi aralarındaki diyalogları, Jake ile olan iletişimleri ve ilişkilerinin ilerlemesi... Hepsi muazzamdı. Beni bu kadar eğlendiren, kimi zaman sesli olarak güldüren kitap bazen de gözlerimin dolmasına, boğazıma bir yumru oturmasına sebep oldu.
Sonlara doğru Jake beni sinirlendiren, okuyanların tahmin edeceği bir, affedersiniz ama salaklık yaptı. Okurken bir an önce o kısımları geçmek istedim, neyse ki çok uzamadı ve olaya objektif olarak baktığımda ona da hak verdim. Hâlâ yaptığının bir salaklık olduğunu düşünüyorum ama geçerli nedenleri vardı, o yüzden bahsi geçen kısımlar hiç yaşanmamış gibi yapacağım.
Yazarda en sevdiğim olaylardan biri sanırım erkek karakterin bakış açısını bize mizah ile harmanlayarak sunması. Kitabın başındaki teşekkür yazısında yazarın da söylediği ve emin olduğu bir şey vardı: Onay'ın tam anlamıyla olduğu. Ne eksik ne de fazla. Ben de aynı fikirdeyim. Her şey o kadar tadındaydı ki daha fazla okumak istememe rağmen bunun yeterli olduğuna ikna oldum.
En rahatsız olduğum şey de yazarların
Cam Şato serisine ucundan kıyısından bir giriş
Cam Şato serisi elbette uzun süredir karşıma çıkıyordu. Yazarın diğer kitaplarından da haberdarım, çok detaylı araştırmasam da genel olarak sevildiğini biliyorum. Fakat hiçbir zaman seriye veya yazara ucundan da olsa başlamak gibi bir isteğim olmadı. Sanıyorum ki editörlüğe başladıktan sonra günümüz kitaplarından biraz uzaklaştım, bu benim isteğimle doğru orantılı değil aslında. Mesleki deformasyon olarak görüyorum ben bunu. Bir de uzun soluklu, fantastik ve okuyanların tepkilerinden anladığım kadarıyla size birçok duyguyu birlikte yaşatacak bir seriye başlamaya niyetli değildim.
Ama artık dayanamadım arkadaşlar. Bazen olmuyor işte.
Arkadaş grubumuzda konuşup araştırdıktan sonra bir de ne göreyim meğer 0.5 gibi nitelendirebileceğimiz Suikastçının Hançeri varmış. Birçok kişiye sordum, seriye başlamadan evvel okursan daha tatlı olur dediler. Ben de aynı düşüncedeyim çünkü Cam Şato'nun öncesini anlatan bir kitap.
Adarlan Krallığı'nın en korkulan, gizemli suikastçısı Celaena'nın başından geçenleri -belki de başına açtıklarını demeliydim- beş kısımda okuyoruz. Kısımlar karışık değil merak etmeyin, kronolojik olarak yazılmış.
Öncelikle belirtmeliyim ki ilk iki kısım bana biraz durağan geldi. Üçüncü kısımdan sonra işler biraz değişmeye, sayfaları heyecanla ve acaba ne olacak düşüncesi ile çevirmeme sebep olmaya başladı. Zaten dördüncü ve beşinci kısım favorimdi, gerçekten son kısımları iki günde okudum bitti. Gerçi, biraz yoğun bir dönemde başladım kitaba ve ilk kısımları parça parça okudum ama açıkçası pek de içimden gelmedi, merak etmedim neler olacağını. Zaten o yüzden benim için durağandı diyorum.
Uzun süredir bir kitabı okurken bu kadar gerçek duygular hissetmemiştim. Özellikle son zamanlarda hiç bu kadar sinirlendiğimi hatırlamıyorum. Spoiler vermemek adına karakter
