“kendimizden kaçmak için önümüze bir merdiven konulmuş Momo. başlangıçta insan mineralden ibaretti, sonra bitki oldu, sonra hayvan-bunu, yani hayvanı unutamaz, sık sık yine ona dönüşmeye eğilimi vardır-, en son olarak da bilgiyle, akıl ve inançla donanmış olan insana dönüştü. bir toz tanesinden bugüne, kat ettiğin yolu gözünde canlandırabiliyor musun? daha sonra bu insanlık halinin de ötesine geçtiğinde bir melek olacaksın. dünya ile işin tamamen bitecek. semaya döndüğünde bu hisse kapılmış olmalısın. “
“evet, aslında ben hiçbir şey hatırlamıyorum. ya siz mösyö ibrahim, bir bitki olduğunuz zamanı hatırlıyor musunuz?”
“bakkalda, taburemin üzerinde kıpırdamadan saatlerce durduğumda sen ne yapıyorum sanıyordun ki?”
senin aşkın senin. sana ait. aşkını reddetse bile onu değiştiremez. sadece ondan faydalanamaz hepsi bu. verdiğin momo, sonsuza dek senindir. sakladığın ise ebediyen yitmiştir!