“Şıralcınlar çam gibi kokar ve insan kendisini bir çam ormanında sanırdı. Orası sessizdi, sıcaktı ve en önemlisi dallarıyla gökyüzünü örtmezlerdi. Sırtüstü uzanıp yatar, göğü seyrederdi onların arasında. Önce, gözünü perdeleyen gözyaşlarından pek bir şey göremezdi. Sonra gözyaşları diner ve bulutları seyre dalardı.”
“Anlamak isteyen, sesinden de anlar; sessizliğinden de.”
“Bazen hüzünlü gökte
Parlayan aya bakarım
Ve ay, usulca,
Şefkatle der ki bana,
Elbet bir gün kavuşacaksınız.”
“Hayatımın göğünde
Bir yıldız gibi parladın
Güzel bir gece çekip gittin
Bir daha dönmedin...”