Tek bir insanın diğeri için neler ifade edeceğini hiç bilmemişti, çünkü hiç yalnız kalmamıştı.Insanlari her zaman duyumsamayan hava gibi değerlendirmişti yalnızca , ama şimdi boğazı yalnızlıktan düğümlendiği için yalan söyleyip aldatsalar da insanların ne kadar önemli olduğunu ,salt varlıklarından neler aldığını,onların rahatlığını, güvenini ve neşesini ozumsedigini fark ediyordu.Kalabalıklar içinde onlarca yıl yüzmüş ve bu kalabalıkların onu taşıyıp beslediğini asla anlamamıştı,ama şimdi bir balık gibi yalnızlık sahiline vurulmuştu, çaresizlik ve şahlanmış acılar içinde çırpınıyordu.