Büşra Alaca
@busraalaca
Sınıf Öğretmeni
Çorum
1481 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Cemal Süreya’nın o kendine has, hem çok samimi hem de alışılagelmişin dışındaki imgeleriyle örülü dünyasına girmek, modern şiirin ne kadar taze ve sarsıcı olabileceğini bir kez daha hissettirdi. Sevda Sözleri, aşkı ve erotizmi sadece birer duygu olarak değil, dilin sınırlarını zorlayan birer sanatsal eyleme dönüştürüyor. Şairin o beklenmedik kelime oyunları ve her dizede karşımıza çıkan o "afili" yalnızlık hissi, okuru bir anda yakalayıp kendi melankolik ama bir o kadar da coşkulu evrenine çekiyor.
Kitabın bütününe yayılan o ironik ve yer yer hüzünlü ton, duyguların en yalın haliyle kağıda dökülmesini sağlıyor. Süreya’nın o her dizesinde hissedilen derin yaşanmışlık ve hayatın içinden süzülüp gelen o keskin gözlemler, şiirleri sadece okunur değil, hissedilir kılıyor. Bazı bölümlerdeki o yoğun ve karmaşık imge dünyası zihni biraz zorlasa da, bu durum şiirlerin o kendine özgü ritmini ve estetik gücünü gölgelemeye yetmiyor.
Her okuyuşta yeni bir anlam katmanı keşfettiren bu eser, dilin bir kuyumcu titizliğiyle işlendiği o nadir anlardan biri. Bittiğinde insanda hem bir doluluk hissi hem de o güzel dizelerin tadını damağında bırakan bir etki yaratıyor. Kusursuz bir başyapıtın eşiğinde duran ama o küçük imge yorgunlukları nedeniyle tam puandan bir adım geride kalan, yine de şiir severler için vazgeçilmez bir durak.
Reklam
Mustafa Girgin’in 
Eğitim Filmleri eserine adım atmak, sinemanın o büyüleyici dünyasını bir eğitimcinin derinlikli süzgeciyle keşfetmek gibiydi. Bir filmi sadece bir hikâye olarak izlemek yerine, onu eğitim süreçlerinin, insan psikolojisinin ve toplumsal değerlerin bir yansıması olarak bu kadar katmanlı bir şekilde çözümleyebilmek gerçek bir ustalık işi. Yazar, beyaz perdedeki kareleri öyle bir hassasiyetle analiz etmiş ki, her bir film incelemesi okuru kendi hayatına ve öğrenme yolculuğuna dair yeni sorular sormaya davet ediyor.
Kitaptaki analizlerin samimiyeti ve akıcılığı, konuyu teknik bir metin olmaktan çıkarıp okurla kurulan canlı bir sohbete dönüştürüyor. Her sayfa, sinemanın görsel gücünü hayatın içindeki derslerle birleştiren, tutkuyla kaleme alınmış bir vizyon barındırıyor. Filmlerin alt metinlerini okurken sergilenen o keskin gözlem gücü, sadece sinemaya dair bir bilgi sunmakla kalmıyor, aynı zamanda her bir inceleme sonrasında dönüp o filmi tekrar, bu sefer çok daha farklı bir gözle izleme isteği uyandırıyor.
Kitabın bütününe yayılan o kusursuz denge ve yazarın konusuna olan hayranlık verici hakimiyeti, okuma sürecini bir zihinsel şölene çeviriyor. Bittiğinde zihnimde hiçbir boşluk bırakmayan, aksine yeni perspektifler kazandıran bu eser, her satırıyla o tam puanı hak eden, gerçek bir başyapıt niteliğinde.
Eğitim Filmleri eserine adım atmak, sinemanın o büyüleyici dünyasını bir eğitimcinin derinlikli süzgeciyle keşfetmek gibiydi. Bir filmi sadece bir hikâye olarak izlemek yerine, onu eğitim süreçlerinin, insan psikolojisinin ve toplumsal değerlerin bir yansıması olarak bu kadar katmanlı bir şekilde çözümleyebilmek gerçek bir ustalık işi. Yazar, beyaz perdedeki kareleri öyle bir hassasiyetle analiz etmiş ki, her bir film incelemesi okuru kendi hayatına ve öğrenme yolculuğuna dair yeni sorular sormaya davet ediyor.
Kitaptaki analizlerin samimiyeti ve akıcılığı, konuyu teknik bir metin olmaktan çıkarıp okurla kurulan canlı bir sohbete dönüştürüyor. Her sayfa, sinemanın görsel gücünü hayatın içindeki derslerle birleştiren, tutkuyla kaleme alınmış bir vizyon barındırıyor. Filmlerin alt metinlerini okurken sergilenen o keskin gözlem gücü, sadece sinemaya dair bir bilgi sunmakla kalmıyor, aynı zamanda her bir inceleme sonrasında dönüp o filmi tekrar, bu sefer çok daha farklı bir gözle izleme isteği uyandırıyor.
Kitabın bütününe yayılan o kusursuz denge ve yazarın konusuna olan hayranlık verici hakimiyeti, okuma sürecini bir zihinsel şölene çeviriyor. Bittiğinde zihnimde hiçbir boşluk bırakmayan, aksine yeni perspektifler kazandıran bu eser, her satırıyla o tam puanı hak eden, gerçek bir başyapıt niteliğinde.
Akademik bir heyet tarafından hazırlanan bu metnin o soğuk, mesafeli ve bütünüyle duygudan arındırılmış dünyasına girdiğimde, beklediğim o insani dokuyu bulmak imkansız hale geldi. İnsan İlişkileri ve İletişim, isminin vaat ettiği o derin ve yaşayan sosyal dokuyu incelemek yerine, konuyu adeta bir laboratuvar nesnesi gibi ele alan, kupkuru bir bilgi yığınına dönüşmüş. Metnin arkasında tek bir yazarın tutkusunun veya bakış açısının olmaması, anlatıyı tamamen ruhsuz ve mekanik bir çizgiye hapsetmiş.
Kitap boyunca karşılaştığım o aşırı teknik tanımlar, maddelenmiş çözümlemeler ve "iletişim modelleri" üzerine kurulu yapı, insan ilişkilerinin o öngörülemez ve sıcak doğasına bütünüyle aykırı duruyor. Bir ilişkiyi sadece veri alışverişi ya da teknik bir süreç gibi gören bu yaklaşım, okurken zihnimi fazlasıyla yormaktan başka bir işe yaramadı. Hayatın içinden süzülen gerçek hikayeler veya derinlemesine analizler yerine, üniversite kürsüsünden okunan bir ders notu ciddiyetindeki bu anlatı, metinle aramdaki bağı daha ilk sayfalardan kopardı.
Bu kadar kolektif bir çabanın ürünü olmasına rağmen, ortaya çıkan metnin bu denli sığ ve sadece "teorik bilgi" düzeyinde kalması hayal kırıklığı yaratıyor. İnsanın ruhuna, hatasına ya da samimiyetine dair hiçbir iz barındırmayan bu steril dil, okuma keyfini tamamen yok eden bir duvar gibi önümde duruyor. Akıcılıktan uzak, fazlasıyla didaktik ve bittiğinde zihnimde sadece anlamsız bir terminoloji kalabalığı bırakan, beklentimin çok uzağında bir okuma süreciydi.
Shakespeare’in o devasa ününün gölgesinde Soneler’e başladığımda, aşkın ve zamanın en kristalize halini bulmayı umuyordum; ancak karşılaştığım şey, birbirini tekrar eden imgeler ve bugünün dünyasında fazlasıyla yapay kalan bir ağdalı anlatım oldu. Şairin o her dizede kusursuz bir matematik kurma çabası, şiirin o kendiliğinden gelen coşkusunu ve ruhunu bütünüyle boğmuş gibi hissettirdi. Duygunun yerini alan bu aşırı teknik ve form odaklı yapı, satırların arasında o hakiki sıcaklığı bulmamı imkansız hale getirdi.
Kitaptaki o sürekli "güzelliği ölümsüzleştirme" ve "zamanın yıkıcılığına karşı sanatla direnme" temaları, bir noktadan sonra kendini tekrar eden, monoton bir döngüye dönüşüyor. Shakespeare’in o meşhur kelime oyunları ve metaforları, bu kadar dar bir kalıbın içine sıkışınca, etkileyici olmaktan ziyade zihni yoran birer bulmacaya benziyor. Bir şiir kitabından beklediğim o ruhsal özgürlüğü ve sarsıcı keşif anlarını, bu kadar kuralcı ve sınırları çizilmiş bir yapıda bulmak benim için oldukça güçtü.
Aşk gibi taşkın ve sınırsız bir duygunun, bu kadar köşeli ve disiplinli bir dille anlatılması, metnin içtenliğini zedeleyen bir mesafe yaratıyor. Okurken o büyük şairin ustalığına saygı duymakla birlikte, kalbimle bir bağ kuramadığım, sadece teknik bir başarıyı izliyormuşum hissi veren bir okuma süreciydi. Akıcılıktan uzak, fazlasıyla "eski" ve didaktik kalan; bittiğinde bende o unutulmaz şiirsel tadı bırakmak yerine sadece bir kelime yorgunluğu yaratan bir deneyimdi.
Kafka’nın o bitmek bilmeyen suçluluk duygusu, kendini sürekli aşağılayan o ezik ruh hali ve babasına karşı beslediği o devasa, hastalıklı korku; "Babaya Mektup"u okurken beni duygusal bir derinliğe çekmek yerine sadece ruhsal bir boğuntuya sürükledi. Bir yazarın en mahrem, en savunmasız anlarına tanıklık etmek normalde sarsıcı bir deneyim olabilirdi; ancak Kafka’nın bu mektup boyunca sergilediği o aşırı pasif ve kurban rolünü benimseyen tavrı, bir noktadan sonra empati kurmayı imkansız hale getiren yorucu bir şikayet silsilesine dönüşüyor.
Kitap boyunca devam eden o marazi hesaplaşma ve babasının gölgesinden bir türlü çıkamayan o zayıf irade, metni edebi bir eserden ziyade, bitmek bilmeyen bir terapi seansının en karanlık ve en durağan aşaması gibi hissettiriyor. Kafka’nın o kendine has, her şeyi didik didik eden ve her olaydan bir suçluluk payı çıkaran dili, bu mektupta artık sadece kendi kendini yiyip bitiren bir döngüye hapsolmuş. Okurken o dramın içine girmekten ziyade, bu kadar "ezilmeye" bu kadar gönüllü bir karaktere karşı içsel bir tepki geliştirdiğimi fark ettim.
İnsanın babasıyla olan travmalarını anlamlandırma çabası kuşkusuz önemli bir izlektir; fakat bu kadar "tek taraflı", bu kadar teslimiyetçi ve neredeyse mazoşistçe bir dille anlatılması okuma keyfimi tamamen yok etti. Akıcılıktan uzak, fazlasıyla boğucu ve bittiğinde zihnimde o sarsıcı Kafkaesk derinliği değil, sadece anlamsız bir melankolinin tortusunu bırakan bir deneyimdi. Kendi içindeki o bitmek bilmeyen kurban psikolojisiyle metin, bir noktadan sonra trajik olmaktan çıkıp sadece yorucu bir sızlanmaya dönüşerek beklentimin çok altında kaldı.
Reklam