İnsan gerçek bir Avrupalı olunca,o kadar çok şeye gereksinim duyar ki,bu yüzden Papagalinin elleri şey yapmaktan dinlenmeye fırsat bulamaz.Yüzleri yorgun ve acılıdır.Çoğu Büyük Ruhun "şey"lerini görmekten acizdir.Köy meydanında keyifli şarkılar söylemekten,güneşli bayram günlerinde dans etmekten, bizler gibi kollarının bacaklarının mutluluğunu yaşamaktan acizdir.
Az şeyi olan kendine yoksul der ve üzülür.Bizim gibi ,döşeği ve yemek kabından başka bir şeyi olmayıp da,gözleri bizim gibi parıldayan,şarkı söyleyen tek bir Papalagi yoktur.
Eğer insan çok fazla şeye gereksinim duyuyorsa,bu büyük bir yoksulluğun göstergesidir.Çünkü bu insanın,Büyük Ruhun "şey"leri açısından yoksul olduğunun kanıtıdır